Tot de lente
(Tot de lente)

[reeks=45345]Tot de lente[/reeks]

[url=https://stripkever.be/dewinkel/]De Stripkever[/url], Mechelen, 18-01-2025 om 10u10

Vandaag afgezakt naar Mechelen om aanwezig te zijn op de dédicace van Charles Masson’s nieuwe strip ‘Tot de Lente’. Een rijtje van zes voor me, de klanken van een voor mij onbekend blues-groepje in de oren, dus we wachten geduldig af. De man zou signeren tot 12 uur en er lagen een twintigtal strips klaar. 11u30 is het dan mijn beurt en het was me al opgevallen dat Charles, als ik je zo mag noemen, geachte heer Masson, een zeer aimabele en open man was. Na wat koetjes en kalfjes over Manga en andere niets ter zake doende onderwerpen stel ik een vraag die al even op de tong lag. Wegens tijd genoeg om het stripje te doorbladeren terwijl ik aan het wachten was, viel het me op dat de dokter in het verhaal verdacht veel op Charles leek. 'Inderdaad', kreeg ik als antwoord, 'ik ben dokter en heb samen met mijn vrouw een tijdje op de oncologie van een ziekenhuis gewerkt. Dat was heel heftig en ingrijpend voor onze relatie, tot in die mate dat we samen naar een verschrikkelijke film aan het kijken waren over mensen met kanker (de naam van de film ontschiet me even, sorry Charles) en we uiteindelijk naar elkaar keken en zeiden dat dit het beeld is van ons leven. Dingen die we dagelijks meemaken. Dan sta je toch even stil bij het leven en relativeer je het een en ander. Je vind dit niet meer verschrikkelijk omdat dit is wat je dag in dag uit doet als werk.'
'Het verhaal van Marie is een verhaal dat verteld moest worden, niet als zoveelste verhaal over iemand met kanker met de bekende afloop maar vooral om de strijd die we als dokters hebben moeten voeren om haar zover te krijgen om een behandeling te ondergaan. ze stond namelijk totaal niet open voor chemo en zo en wij hebben echt op haar moeten inpraten dat, indien ze nog wat op deze aardbol wil blijven, er geen alternatieven zijn. Ze ging akkoord met een milde therapie die haar zal helpen tot de lente. Vandaar ook de naam van het boek. Haar lievelingsseizoen.
Nu is hij niet langer werkzaam op de oncologie van het ziekenhuis maar is hij 'Boboloog' geworden. Ik begreep niet direct wat hij hiermee bedoelde maar in feite was dit een Franse woordspeling. ‘J’ai un bobo’ is in het Nederlands ‘ik heb een pijntje’.

Met Jan van de Stripkever, die stond te gesticuleren, wijzend op zijn uurwerk en die teken stond te doen dat ik mijn vragen tot een minimum moet beperken, hij had het stapeltje af te werken strips in een ooghoek opgevangen en trok bleek weg, bedankt ik Charles voor zijn wel mooie tekening en wens hem nog “une bonne continuation”.

Over het verhaal zelf zal ik niet te veel meer uitbreiden omdat er al heel wat gegevens in de tekst van Charles staan die je door het verhaal wegwijs maakt. Het is dus ook geen “ik ben ziek en ik ga dood”-verhaal maar een emotioneel en intrigerend epos van begin tot einde. Het hele verhaal door krijgt slechts één persoon kleur, al de rest moet het met steunkleuren doen. Het verduidelijkt en beklemtoont het personage en haar lijdensweg.
Aanrader? Voor de volle 100% JA!!!
Het grijpt je aan tot op het einde, ook als je denkt dat het verhaal gedaan is. Charles Masson is een meester in een emotioneel en beklijvend epos te schrijven en uit te tekenen.

En als we dan toch iets negatief moeten zeggen dan zit het hem in de vertaling van de woorden ‘Sans Dents”. Dit bekt in het Frans omdat hier een rijm in zit (en tevens een komische film naar een scenario van Paul Rabaté). Vertaling naar ‘Zonder Tanden’ is dan wel taalkundig correct maar bekt voor geen meter.

Foto's van het signeermoment: [url=https://www.facebook.com/photo?fbid=1194946405966467&set=pcb.1194946492633125]Hiero[/url]

[strips=255987]Tot de lente 1 Tot de lente[/strips]