Ik sloot dit boek bedachtzaam en met een ferme krop in de keel. Het is een boek over volwassen worden onder moeilijke omstandigheden, maar ook over triomferen en falen, over geluk en pijn, over vriendschap en liefde maar ook over haat en vijandigheid.

Clémentine is een typische vijftienjarige adolescente die haar plaats in de wereld aan het zoeken is. Plots duikt Emma, een blauwharige bijna-volwassene, op in het straatbeeld. Met een simpel oogcontact terwijl ze elkaar kruisen op het zebrapad, connecteren de twee. Die éne blik heeft een enorme impact op Clémentine, maar ze gaan elk een andere kant uit. En toch is dat oogcontact krachtig genoeg om iets in de buik van Clémentine te laten ontwaken. Ze leert lust en verliefdheid kennen.. en het is dus op een meisje dat ze valt. Gemakkelijk is dit allemaal niet want haar omgeving is niet echt progressief te noemen. Langzaam leert ze haar zelf te aanvaarden. Ondertussen probeert ze toch ook een relatie op te bouwen met Emma. Het botst allemaal meer dan dat het haar lief is, maar het gevecht met haar omgeving, het gevecht met haar familie, het gevecht met haar zelf en het zeldzame gevecht met Emma doen Clémentine volwassen worden. En we volgen haar op die ontdekkingsreis.

[IMG]http://www.wispr.be/images/strip/blauw.jpeg[/IMG]

[IMG]http://www.wispr.be/images/strip/blauw1.jpg[/IMG]

De inkleuring bestaat uit sepia/zwart-wit met een blauwe-groen inkleuring. En inderdaad blauw wordt warmer doorheen het boek. Wanneer er al eens een uitgebreider kleurenpalet gebruikt wordt bevinden we ons eventjes in het heden. In deze fragmenten neemt juist de kracht van het geluk (en ook het blauw) af.. dit kleurenspel vormt een zeer mooie symboliek doorheen het verloop van het verhaal.
De tekeningen zijn met een zeer grote gevoeligheid neergezet. Er wordt gesproken met momenten zonder woorden. Julie Maroh bewandelt hier een mooie balans tussen de impact van stilte en de kracht van woorden.

In het kort: een prachtig drama. Wat mij betreft een must-have.