Bomb Road

Bomb Road is een driedelige reeks van Michel Koeniguer Michael Koeniguer kennen we van ( Misty Mission, The Bridge, Berlijn wordt ons graf ). Over de pagina's keert de gepensioneerde kolonel terug naar de luchtoperaties die in zijn hoofd zijn gegrift. Op basis van een perfect gedocumenteerd scenario laat de auteur een deel van de psychologische ontwikkeling van de hoofdrolspelers achter om volledige aandacht te schenken aan de vliegmachines die dan ook belangrijk zijn in deze reeks. Als de plot slechts enkele verrassingen bevat, terwijl militair jargon sommige mensen die niet vertrouwd zijn met dit genre, kan ontmoedigen, zouden de vele actiescènes liefhebbers van oorlogsverhalen moeten verrassen. Tussen luchtaanvallen, napalmbommen, zware artillerie en bombardementen of verkenningsmissies heeft de lezer geen tijd om zich te vervelen. Met een zeer realistische stijl stelt Michel Koeniguer een nauwgezet werk voor op het vlak van luchtvaartscènes en aeronautica. De tekeningen van de vliegtuigen (F-4 Phantom) zijn prachtig en gedetailleerd maar de karakters lijken soms moeilijk van elkaar te onderscheiden. 1969. Elke avond worden de vele bodybags in de vliegtuigen geladen, voor een terugreis naar huis. Elke dag verwachten soldaten aan hun eind te komen in een vuurzee boven de dichte, stinkende jungle, zonder dat het ook maar ergens toe dient. Geen enkel redelijk mens wil leven op een zandstrook als Chu Lai, gekneld tussen de zee en de bergen... (bron: Stripweb)

1969. On s'aime pour la paix sur les campus, tandis qu'à Washington, les politiques ont choisi leur camp en nous interdisant d'aller bombarder le Nord, prolongeant une guerre qui n'en avait pas besoin et allongeant la liste des victimes. Chaque soir, papa et maman voient le spectacle des body bags qu'on charge dans les avions, retour à l'horizontale au pays... Chaque jour, je me dis que je finirais par disparaître dans une gerbe de flamme d'une jungle épaisse et malodorante, sans que tout cela n'ait le moindre sens Ils parlent tous beaucoup, médias, politiciens, pro-guerre, anti-guerre, je ne les entends plus. Je n'entends même plus le balai incessant des hélicoptères, je ne relève même plus les tirs d'obus contre notre base. Personne de sensé ne voudrait vivre sur un banc de sable comme Chu lai, coincé entre la mer et les montagnes... (bron: Stripweb)