Tijdens de conjuncturele hoogdagen in het moderne Japan doken er slaapstadjes als paddenstoelen uit de grond, ook op de meest onherbergzame plaatsen in de bergen. Maar op hoogconjunctuur volgt altijd wel een recessie, waardoor vele van die stadjes maar half afgewerkt bleven. Gevolg: braakliggende terreinen en lege, verkommerde gebouwen.

Soil is zo'n stadje. De inwoners ervan lijken gelukkig. Fleurige bloemenperkjes vóór de huizen, geen criminaliteit, iedereen lijkt wel familie van elkaar. Alles is peis en vree, tot op een dag de harmonie op een wel heel eigenaardige manier verstoord wordt. Een familie verdwijnt, en in de slaapkamer van de dochter staat een grote zuil van zout. Inspecteurs van buiten de stad, 'vreemde elementen' dus, worden erbij geroepen. Daarna duikt plots een gigantische berg zout op de speelplaats van de lokale school op.

[IMG]https://dl.dropbox.com/u/5611887/soil%20zout.jpg[/IMG]

Gaandeweg wordt duidelijk dat Soil aan de oppervlakte wel het toonbeeld van harmonie lijkt, maar onder dat dun laagje is niets wat het lijkt. Auteur Kaneko voert gaandeweg nog meer mysterie en eigenaardige personages op. En doet dat met verve. Van verf gesproken: zijn tekenstijl is niet uitgesproken Japans, het lijkt veeleer een mengeling van Japans en Amerikaanse trekken, gecombineerd met dikke inktlijnen. De o zo typische lijntjes die bewegingen aanduiden, bijvoorbeeld, zijn niet te vinden. Wie normaliter daarop afknapt, heeft dus geen reden meer om deze strip niet te proberen.
Zijn personages zweten veel. Logisch, want het is warm. Maar dit zweten draagt nog bij tot het ongemakkelijke gevoel dat je krijgt bij conversaties tussen de bewoners en de burgervader, voor wie iedereen bang is.
De tekenstijl en de sfeer, gecombineerd met een spannend verhaal, maken van Soil een van de betere manga die ik sinds enige tijd gelezen heb.

Voor de mangalezers: zeker eens proberen. Voor de niet-mangalezers hetzelfde.