Tarzan
(Tarzan (Dark Dragon))
Recensie
Ik veronderstel dat ik Tarzan niet moet introduceren. Er zijn een veelvoud aan boeken, films en tv-series aan hem gewijd. Maar dit.. dit zijn nieuwe verhalen. En de grote vraag die men dan ook kan stellen is of deze recht doen aan de hele Tarzan-geschiedenis.
Op basis van het eerste verhaal kan ik alleszins al vaststellen dat het perfect aansluit met mijn verwachtingen. Slingerend door de jungle komt Tarzan op een tent uit. Deze tent geeft de geur van een vrouw af en wanneer hij nadert, zit één van zijn aap-vrienden rond te neuzen in de bagage. Er is een korte conversatie tussen de twee, waardoor Tarzan heel wat te weten komt. Hij gaat dan ook op verder onderzoek naar die vrouw. Geef toe... dit is toch gewoon Tarzan ten voeten uit. Zo kennen we hem. Het enige dat voorlopig nog ontbreekt is zijn typerende oerschreeuw. Maar dit wordt ruimschoots goedgemaakt door het vleugje humor dat hier en daar wordt toegevoegd.
Het voor mij storende element in het verhaal is dat men net iets te weinig verwacht van de lezer. Wanneer Tarzan spreekt met zijn aap, dan vertelt hij eerst wat de aap zegt in de jungle-taal en vertaalt het daarna nog eens naar 'gewone' mensentaal. Dit tweede is echter absoluut niet nodig want de context en de voorgaande scènes hebben het allemaal al duidelijk gemaakt. Het is jammer dat dit gedaan wordt, want het neemt een deel van het plezier en vlotheid van het verhaal weg. Maar laat ik ook niet overdrijven... dit is welgeteld één keer voorgevallen in dit eerste verhaal. Zo erg is het allemaal dus niet. De rest van het verhaal leest vlot weg.
De tekeningen van de jungle en zijn dieren zijn ronduit schitterend. Het voelt aan alsof je er bent en je ziet de expressies van de aap afdruipen. Het lijkt zelfs alsof je, zoals Tarzan, kan verstaan wat er gezegd wordt. Daarnaast zijn er de gespierde mannenlijven, die volop in beeld komen... een waar genot. Maar waar het af en toe fout loopt, is bij de gezichten. Vooralsnog slaagt de tekenaar er niet in om deze consequent te houden. Een stom voorbeeldje: de middenlijn van Tarzan zijn haar verschuift vrij regelmatig van het midden naar rechts en dan weer terug. Maar ook de gezichtsstructuur van Tarzan ligt niet helemaal vast doorheen dit eerste hoofdstuk.
Maar laat die kleine ergernissen het plezier niet verbrodden. Tarzan is terug en hoe..
In het kort: als je van Tarzan houdt, is dit een waardige aanvulling.
Op basis van het eerste verhaal kan ik alleszins al vaststellen dat het perfect aansluit met mijn verwachtingen. Slingerend door de jungle komt Tarzan op een tent uit. Deze tent geeft de geur van een vrouw af en wanneer hij nadert, zit één van zijn aap-vrienden rond te neuzen in de bagage. Er is een korte conversatie tussen de twee, waardoor Tarzan heel wat te weten komt. Hij gaat dan ook op verder onderzoek naar die vrouw. Geef toe... dit is toch gewoon Tarzan ten voeten uit. Zo kennen we hem. Het enige dat voorlopig nog ontbreekt is zijn typerende oerschreeuw. Maar dit wordt ruimschoots goedgemaakt door het vleugje humor dat hier en daar wordt toegevoegd.
Het voor mij storende element in het verhaal is dat men net iets te weinig verwacht van de lezer. Wanneer Tarzan spreekt met zijn aap, dan vertelt hij eerst wat de aap zegt in de jungle-taal en vertaalt het daarna nog eens naar 'gewone' mensentaal. Dit tweede is echter absoluut niet nodig want de context en de voorgaande scènes hebben het allemaal al duidelijk gemaakt. Het is jammer dat dit gedaan wordt, want het neemt een deel van het plezier en vlotheid van het verhaal weg. Maar laat ik ook niet overdrijven... dit is welgeteld één keer voorgevallen in dit eerste verhaal. Zo erg is het allemaal dus niet. De rest van het verhaal leest vlot weg.
De tekeningen van de jungle en zijn dieren zijn ronduit schitterend. Het voelt aan alsof je er bent en je ziet de expressies van de aap afdruipen. Het lijkt zelfs alsof je, zoals Tarzan, kan verstaan wat er gezegd wordt. Daarnaast zijn er de gespierde mannenlijven, die volop in beeld komen... een waar genot. Maar waar het af en toe fout loopt, is bij de gezichten. Vooralsnog slaagt de tekenaar er niet in om deze consequent te houden. Een stom voorbeeldje: de middenlijn van Tarzan zijn haar verschuift vrij regelmatig van het midden naar rechts en dan weer terug. Maar ook de gezichtsstructuur van Tarzan ligt niet helemaal vast doorheen dit eerste hoofdstuk.
Maar laat die kleine ergernissen het plezier niet verbrodden. Tarzan is terug en hoe..
In het kort: als je van Tarzan houdt, is dit een waardige aanvulling.
Reacties
21/09/2012
Persoonlijk was ik er niet zo weg van. Het gaat soms veel te vlot. Vooral in het tweede deel van het eerste verhaal mist er wat aan diepte. Het had wat extra pagina's mogen hebben om echt goed te zijn.
door Royale de luxe
22/09/2012
[quote][i]Origineel geplaatst door Royale de luxe[/i]
Persoonlijk was ik er niet zo weg van. Het gaat soms veel te vlot. Vooral in het tweede deel van het eerste verhaal mist er wat aan diepte. Het had wat extra pagina's mogen hebben om echt goed te zijn.[/quote]
Voor mij zit Tarzan in mijn geheugen als iemand die zaken opgelost krijgt door naar de dieren en de jungle te kijken, zonder veel uitleg. Het voldeed dan ook aan mijn verwachtingen.
Misschien als het geen Tarzan verhaal was, dat ik je onvoorwaardelijk gelijk gaf, maar dit is Tarzan, de oerman.
Persoonlijk was ik er niet zo weg van. Het gaat soms veel te vlot. Vooral in het tweede deel van het eerste verhaal mist er wat aan diepte. Het had wat extra pagina's mogen hebben om echt goed te zijn.[/quote]
Voor mij zit Tarzan in mijn geheugen als iemand die zaken opgelost krijgt door naar de dieren en de jungle te kijken, zonder veel uitleg. Het voldeed dan ook aan mijn verwachtingen.
Misschien als het geen Tarzan verhaal was, dat ik je onvoorwaardelijk gelijk gaf, maar dit is Tarzan, de oerman.
door witam