Ook ik heb genoten van deze integrale ... het feit dat ik al enkele keren in een woestijn vertoefde ( Jordanië , Oman), zelfs met een overnachting midden in de woestijn onder een imposante sterrenhemel, liet mij toe mij des te meer in te leven in sfeer en verhaal.
Het eerste deel van deze integrale boeide mij dan ook iets meer dan het tweede die zich voor een groot deel situeert in Europa tijdens de loopgravenoorlog. Ik vond, raar maar waar, de tekeningen in het eerste deel ook iets secuurder dan in het tweede.
Ook de inkleuring verdient een dikke pluim omdat deze sterk bijdraagt tot de sfeerschepping. 8)
De vier hoeken van de wereld
(De vier hoeken van de wereld)
Recensie
Deze prachtige uitgave door Dargaud van de hand van Hugues Labiano en met inkleuring van Jérôme Maffre werd in 2012 als twee aparte delen van elk 68 pagina's uitgegeven in het Frans. Voor het Nederlands werd gekozen om deze als integrale uit te geven. Een mooie dikke klepper in hardcover die door elke liefhebber zal gekoesterd worden.
Maar even niet op de zaken vooruitlopen. We bevinden ons aan de vooravond van 'den grooten oorlog'. De Fransen hadden een deel van hun troepen gelegerd in Algerije, één van 's lands kolonies. Tweede luitenant Dupuy besluit om deel uit te maken van deze troepenmacht en om op deze wijze een jongensdroom te verwezenlijken door te fungeren onder generaal Laperrine ( bevelhebber van de Meharisten) aan de grenzen van de Hoggar. Laperrine wordt in zijn geboorteland omschreven als een held omdat hij bij de slag om El-Aarich het moest opnemen tegen een overmacht aan strijders onder het bevel van Rabidine Ag Djafou, een zeer gerespecteerde Taïtoq chef.
Maar Laperine heeft zich een leven opgebouwd in de woestijn en heeft de rug gekeerd naar Frankrijk. Dit zorgt voor onbegrip bij luitenant Dupuy. Tot hij de woestijn en zijn bewoners leert kennen....
[IMG]http://www.cadependdesjours.com/wp-content/uploads/2012/08/les-quatre-coins-du-monde-une.jpg[/IMG]
Het verhaal wordt dus opgebouwd rond deze jonge luitenant en door zijn ogen leren we dan ook de generaal, de bevolking en de woeste vlakten te ontdekken. Het verhaal is een heroïsch epos maar verheerlijkt zeker niet de Franse troepen en hun relatie tot de Algerijnen. Integendeel. Het is een warm menselijk verhaal vol romantiek op een achtergrond van een ruw en grauw landschap waar ze in trachten te overleven. De relatie tussen de Fransen en de Algerijnen is ook niet het 'Master and Servant'-principe. Iedereen leert van iedereen. De Fransen leren hun oorlogstactieken uit, de lokale populatie leert de Fransen dan weer de harmonie met de natuur. Zo ontstaat een hechte leefgemeenschap.
De realistische tekening zijn uiterst gedocumenteerd. Zowel wat betreft de rotsachtige, afgewisseld met zanderige, omgeving als wat de uniformen van beide troepen betreft. En daar blijft het niet bij. Ook de gelaatstrekken van de personages zijn verfijnd. Dit in samenwerking met de reeds vermelde inkleurder Jérôme Maffre en je weet dat je op gebied van tekeningen een afgewerkt concept hebt.
Het verhaal is prachtig, menselijk en aangrijpend. Storend maar noodzakelijk zijn de specifieke termen die gebruikt worden door het hele verhaal en slecht de eerste maal van gebruik een vermelding krijgen onderaan met hun betekenis. Wat wil zeggen dat, als je het verhaal minutieus wil volgen je twee mogelijkheden hebt. Ofwel blader je steeds terug om de juiste betekenis van het woord terug te vinden ofwel neem je blad en papier en schrijf je daarop woorden en betekenis op. De mensen met een groot geheugen zijn dus bij dit verhaal alleen maar in het voordeel.
Toch maakt dit het geheel niet minder knap of interessant. Dit verhaal is meer dan een aanrader.
[IMG]http://www.bdencre.com/wp-content/uploads/2012/12/5194_p.jpg[/IMG]
Maar even niet op de zaken vooruitlopen. We bevinden ons aan de vooravond van 'den grooten oorlog'. De Fransen hadden een deel van hun troepen gelegerd in Algerije, één van 's lands kolonies. Tweede luitenant Dupuy besluit om deel uit te maken van deze troepenmacht en om op deze wijze een jongensdroom te verwezenlijken door te fungeren onder generaal Laperrine ( bevelhebber van de Meharisten) aan de grenzen van de Hoggar. Laperrine wordt in zijn geboorteland omschreven als een held omdat hij bij de slag om El-Aarich het moest opnemen tegen een overmacht aan strijders onder het bevel van Rabidine Ag Djafou, een zeer gerespecteerde Taïtoq chef.
Maar Laperine heeft zich een leven opgebouwd in de woestijn en heeft de rug gekeerd naar Frankrijk. Dit zorgt voor onbegrip bij luitenant Dupuy. Tot hij de woestijn en zijn bewoners leert kennen....
[IMG]http://www.cadependdesjours.com/wp-content/uploads/2012/08/les-quatre-coins-du-monde-une.jpg[/IMG]
Het verhaal wordt dus opgebouwd rond deze jonge luitenant en door zijn ogen leren we dan ook de generaal, de bevolking en de woeste vlakten te ontdekken. Het verhaal is een heroïsch epos maar verheerlijkt zeker niet de Franse troepen en hun relatie tot de Algerijnen. Integendeel. Het is een warm menselijk verhaal vol romantiek op een achtergrond van een ruw en grauw landschap waar ze in trachten te overleven. De relatie tussen de Fransen en de Algerijnen is ook niet het 'Master and Servant'-principe. Iedereen leert van iedereen. De Fransen leren hun oorlogstactieken uit, de lokale populatie leert de Fransen dan weer de harmonie met de natuur. Zo ontstaat een hechte leefgemeenschap.
De realistische tekening zijn uiterst gedocumenteerd. Zowel wat betreft de rotsachtige, afgewisseld met zanderige, omgeving als wat de uniformen van beide troepen betreft. En daar blijft het niet bij. Ook de gelaatstrekken van de personages zijn verfijnd. Dit in samenwerking met de reeds vermelde inkleurder Jérôme Maffre en je weet dat je op gebied van tekeningen een afgewerkt concept hebt.
Het verhaal is prachtig, menselijk en aangrijpend. Storend maar noodzakelijk zijn de specifieke termen die gebruikt worden door het hele verhaal en slecht de eerste maal van gebruik een vermelding krijgen onderaan met hun betekenis. Wat wil zeggen dat, als je het verhaal minutieus wil volgen je twee mogelijkheden hebt. Ofwel blader je steeds terug om de juiste betekenis van het woord terug te vinden ofwel neem je blad en papier en schrijf je daarop woorden en betekenis op. De mensen met een groot geheugen zijn dus bij dit verhaal alleen maar in het voordeel.
Toch maakt dit het geheel niet minder knap of interessant. Dit verhaal is meer dan een aanrader.
[IMG]http://www.bdencre.com/wp-content/uploads/2012/12/5194_p.jpg[/IMG]
Reacties
03/06/2013
05/06/2013
Het is zeer mooi getekend, maar het bedroevende scenario en de dialogen halen heel dit boek onderuit.
06/06/2013
Gek, ik vond het scenario wel goed in elkaar steken.
Kwestie van smaak, zeker? ;)
Wat de dialogen betreft: Zie recensie.
Kwestie van smaak, zeker? ;)
Wat de dialogen betreft: Zie recensie.
06/06/2013
[quote][i]Origineel geplaatst door fluiten[/i]
Kwestie van smaak, zeker? ;)
[/quote]
Smaak? Mijn in beton gegoten meningen herleiden tot een kwestie van smaak? Zo niet he, Fluiten. ;)
Labiano probeert een soort zingevingselement in zijn verhaal te proppen, maar hij slaagt er niet in dat ook tastbaar te maken. Je merkt wel dat hij het vooral wil hebben over mensen die hun eigen weg zoeken, en die ginderachter tot rust komen. Dat ligt er heel dik op, maar he raakt me echt niet.
Kwestie van smaak, zeker? ;)
[/quote]
Smaak? Mijn in beton gegoten meningen herleiden tot een kwestie van smaak? Zo niet he, Fluiten. ;)
Labiano probeert een soort zingevingselement in zijn verhaal te proppen, maar hij slaagt er niet in dat ook tastbaar te maken. Je merkt wel dat hij het vooral wil hebben over mensen die hun eigen weg zoeken, en die ginderachter tot rust komen. Dat ligt er heel dik op, maar he raakt me echt niet.
06/06/2013
Wel, zoals reeds gezegd, jou in beton gegoten mening komt niet overeen met mijn voor reden vatbare mening.
:D
:D