Whaligoë

1815, Whaligoe, een gehucht in de Schotse Highlands ... Hoewel de dorpspriester het met klem verboden heeft, kussen twee pubers elkaar op de site van de Craighorns. Met dit oeroude Keltische ritueel is hun ziel voor altijd met die van de ander verbonden. Twaalf jaar later houdt een koets halt in Whaligoe. Sir Douglas Dogson, een schrijver die hopeloos op zoek is naar inspiratie, en zijn aan verdovende middelen verslaafde maîtresse Speranza zijn van plan er de nacht door te brengen voor zij de volgende dag verder reizen. ¿s Nachts speelt Lord Douglas met het idee om zelfmoord te plegen tot hij plots op het kerkhof naast de herberg de geest van een jong meisje ziet die op het gras voor een van de grafstenen gaat liggen ... (bron: Stripweb)

En 1815 à Whaligoë, petite bourgade nichée au coeur de l’Écosse profonde, deux des adolescents du village bravent les interdits en s’embrassant secrètement sur le site sacré des Craighorns, conformément à un vieux rituel gaëlique, pour matérialiser leur engagement l’un envers l’autre pour l’éternité. Douze ans plus tard, en chemin vers le nord, un écrivain en panne d’inspiration, Sir Douglas Dogson, et sa maîtresse toxicomane Speranza font halte par hasard à Whaligoë. Le couple bat de l’aile et Lord Douglas caresse l’idée du suicide lorsqu’il entrevoit, dans le cimetière qui jouxte l’auberge, une jeune fille spectrale qui s’allonge sur les tombes… (bron: Stripweb)