Ik heb geen lynchmob besteld, integendeel. Azzarello zijn vertelkunsten doen hem hier echt geen eer aan. Het verhaal loopt zo stroef als een robot die 3 jaar buiten in alle weer heeft gestaan zonder ooit een druppel olie te krijgen. Van begin tot het einde kloppen er meerdere dingen niet en worden oplossingen deus ex gewijs uit de supermouw geklopt, en dan dat onderliggend filosofisch tintje... neen deze Superman heeft niets in huis om mij dit verhaal nog eens te laten doorlezen.
Van Lee kan ik alleen zeggen dat hij knappe one-pagers maakt in dit album en zoals je aangeeft er inderdaad geen leven in de karakters zit. Zelfs de 'padre' is totaal zonder visueel gevoel, ondanks dat de mens wel heel wat te verwerken heeft en ook nog de Man van staal als opbiechter heeft. Bon ik vond zijn Batman Hush vele malen beter...
Superman: For Tomorrow
(Superman: For Tomorrow)
Recensie
Ik zal waarschijnlijk wel wat mensen tegen de schenen schoppen, maar ik hou niet van Jim Lee. Of liever, van zijn tekenwerk, de mens zelf heb ik nog nooit ontmoet.
De man is nochtans een superster over de plas, nou ja, in de comicwereld: hij is mede-oprichter van Image, heeft meegewerkt aan beroemde reeksen als Batman en X-men, heeft al verscheidene 'Favorite Penciller' awards gekregen, en ja, hij kan een gespierde superheld in één of andere geweldige pose tekenen, maar er zit geen léven in zijn tekeningen. Ze nodigen mij gewoonweg niet uit om een emotionele band met de personages aan te knopen. Veel close-ups, stoere poses en gebalde vuisten en dikke spierbundels, maar daar houdt het voor mij bij op. Maar waarschijnlijk sta ik hier zo ongeveer alleen in deze opinie. Ik hoor trouwens al een lynchmob aanbellen...
Gelukkig is daar Brian Azzarello om de meubelen te redden. De man schrijft al eens een donker thrillerverhaal over een koffertje en 100 kogels dat ten zeerste in de smaak gevallen is bij uw recensent, dus dat biedt al goeie vooruitzichten.
Het verhaal: een miljoen mensen zijn verdwenen, waaronder Lois Lane. Superman is er het hart van in. Hij voelt zich schuldig en gaat zelfs af en toe bij een priester voor een goed gesprek. Na een jaar vindt hij de oorzaak: een wapen heeft al die mensen naar een ander dimensie getransporteerd. Ook hij wil daar naartoe, want hij wil bij Lois zijn. En daarvoor moet hij naar: de Phantom zone. En ondertussen zijn er allerlei schurkachtige figuren die hem het leven zuur maken.
Je moet als lezer wel wat voorkennis hebben om het verhaal te snappen: Superman is blijkbaar al in de Phantom zone geweest, meer nog, hij heeft er quasi een wereld geschapen. For Tomorrow is dan ook geen zelfstandig verhaal, maar past in de lopende Supermanreeks. Daar kan Azzarello nu eenmaal niet omheen.
Het probleem is dat het er soms nogal onduidelijk aan toe gaat: bij de priestergesprekken bijvoorbeeld, wordt veel gesuggereerd, maar het gebeurt nogal klungelig zodat het eerder vaag dan mysterieus is. En waarom moest de JLA erbij gesleurd worden? Bladvulling? De borsten van Wonder Woman? De populariteit van Batman? En mocht je niet merken dat je aan het einde van het boek bent, zou het einde helemaal als een verrassing komen, zo abrupt is het.
Naast het formidabele [URL=http://www.stripinfo.be/strip.php?strip=207441]All-star Superman[/URL] steekt deze For Tomorrow maar bleekjes af. Misschien is het dan ook niet de beste strategie geweest om deze 2 dikke, redelijk prijzige bundels vlak na elkaar uit te geven. Mocht ik moeten kiezen waar ik mijn geld aan geef, dan is de keuze snel gemaakt...
De man is nochtans een superster over de plas, nou ja, in de comicwereld: hij is mede-oprichter van Image, heeft meegewerkt aan beroemde reeksen als Batman en X-men, heeft al verscheidene 'Favorite Penciller' awards gekregen, en ja, hij kan een gespierde superheld in één of andere geweldige pose tekenen, maar er zit geen léven in zijn tekeningen. Ze nodigen mij gewoonweg niet uit om een emotionele band met de personages aan te knopen. Veel close-ups, stoere poses en gebalde vuisten en dikke spierbundels, maar daar houdt het voor mij bij op. Maar waarschijnlijk sta ik hier zo ongeveer alleen in deze opinie. Ik hoor trouwens al een lynchmob aanbellen...
Gelukkig is daar Brian Azzarello om de meubelen te redden. De man schrijft al eens een donker thrillerverhaal over een koffertje en 100 kogels dat ten zeerste in de smaak gevallen is bij uw recensent, dus dat biedt al goeie vooruitzichten.
Het verhaal: een miljoen mensen zijn verdwenen, waaronder Lois Lane. Superman is er het hart van in. Hij voelt zich schuldig en gaat zelfs af en toe bij een priester voor een goed gesprek. Na een jaar vindt hij de oorzaak: een wapen heeft al die mensen naar een ander dimensie getransporteerd. Ook hij wil daar naartoe, want hij wil bij Lois zijn. En daarvoor moet hij naar: de Phantom zone. En ondertussen zijn er allerlei schurkachtige figuren die hem het leven zuur maken.
Je moet als lezer wel wat voorkennis hebben om het verhaal te snappen: Superman is blijkbaar al in de Phantom zone geweest, meer nog, hij heeft er quasi een wereld geschapen. For Tomorrow is dan ook geen zelfstandig verhaal, maar past in de lopende Supermanreeks. Daar kan Azzarello nu eenmaal niet omheen.
Het probleem is dat het er soms nogal onduidelijk aan toe gaat: bij de priestergesprekken bijvoorbeeld, wordt veel gesuggereerd, maar het gebeurt nogal klungelig zodat het eerder vaag dan mysterieus is. En waarom moest de JLA erbij gesleurd worden? Bladvulling? De borsten van Wonder Woman? De populariteit van Batman? En mocht je niet merken dat je aan het einde van het boek bent, zou het einde helemaal als een verrassing komen, zo abrupt is het.
Naast het formidabele [URL=http://www.stripinfo.be/strip.php?strip=207441]All-star Superman[/URL] steekt deze For Tomorrow maar bleekjes af. Misschien is het dan ook niet de beste strategie geweest om deze 2 dikke, redelijk prijzige bundels vlak na elkaar uit te geven. Mocht ik moeten kiezen waar ik mijn geld aan geef, dan is de keuze snel gemaakt...
Reacties
25/09/2013