De vreemdeling.. vreemd en bevreemdend. Meursault is echt een zonderling en we ontmoeten hem als hij de bus neemt naar Marengo. Hij heeft een telegram gekregen van het tehuis waar zijn moeder verbleef, met de boodschap dat ze overleden is. Hierdoor heeft Meursault verlof gevraagd en begeeft hij zich op weg naar de begrafenis 80 km verder in Marengo. Eens aangekomen, wordt hij ontvangen door de directeur en beginnen we te zien wat er zo vreemd is aan hem. Hij is heel oppervlakkig in zijn antwoorden, laat weinig emotie zien en weet eigenlijk ook niet echt wat hij moet doen. Uiteindelijk volgt hij de aanwijzingen die de mensen rond hem geven, zonder dat hij zelf echt betrokken lijkt: geen traan, geen overdreven woord.. niks lijkt hem te kunnen beroeren terwijl zijn moeder begraven wordt. Na de begrafenis gaat hij er direct terug van door en neemt hij zijn leventje terug gewoon op. Het toeval wil dat de dag na de begrafenis, hij een bekend gezicht tegen komt in het zwembad, de mooie Marie. Ze besluiten om die avond naar een film van Fernandel (= humoristische film) te gaan kijken. Hij lijkt echt totaal onbewogen door de dood van zijn moeder.

[IMG]http://bdzoom.com/wp-content/uploads/2013/04/Etranger_p26_27-2.jpg[/IMG]

Later ontmoet hij ene Raymond, een duister figuur dat nogal losse handjes heeft. Wanneer zijn vriendin er genoeg van heeft, mot hij er nog eens op los. En juist hij vraagt hulp aan Meursault. De onverschilligheid van Meursault spreekt boekdelen wanneer hij er zonder problemen op in gaat. Het stoort hem helemaal niet dat door zijn hulp Raymond weg komt met zijn harde hand. Maar de familie van deze vrouw laat dat niet zo maar toe en wil gerechtigheid. Langzaam maar zeker brengt de agressie van Raymond, Meursault dichter en dichter bij de afgrond. Wanneer en hoe wordt de onverschillige en onbewogen houding van Meursault doorbroken?

Ook de vraag, hoe iemand zo afstandelijk en onbewogen kan zijn, blijft zeer sterk op de voorgrond. Meursault is vreemd en bevreemdend. De titel is dan ook zeer pertinent. De hele strip door, ben je eigenlijk aan het zoeken hoe Meursault in elkaar zit. Wat leeft in hem en wat beweegt hem? De vreemdeling maakt zijn naam waar.

De tekenstijl kon mij iets minder bekoren. Het komt bij mij over alsof het heel vlug moest gaan: heel ruw en onzorgvuldig. Dit in tegenstelling met de enkele schilderachtige plaatjes die ik net heel mooi vind met hun zachte belijning en warme inkleuring. De pentekeningen halen dit niveau niet, wat jammer is.

Desalniettemin, dit blijft een uiterst intrigerend verhaal dat me geboeid heeft van begin tot einde.

In het kort: fascinerende weergave van de vreemde eend in de bijt