Voor mij was Rorschach een van de markantste figuren uit Watchmen. Een man met een tragische jeugd die zichzelf achter een masker verborg om zich zekerder te voelen. Hij had een eigen idee over justitie ontwikkeld dat zich uitte in een erg zwart wit denken. Als je dit leest ga je sowieso aan de andere gemaskerde misdaadbestrijder denken uit Gotham City.
Toen ik zag dat Lee Bermejo en Brian Azzarello verantwoordelijk waren voor dit deel kon mijn enthousiasme niet meer stuk: een mytisch figuur werd verder ontwikkeld door twee mensen die ons al eerder een van de (voor mij toch) betere Batman verhalen hadden geschonken: [URL=http://www.stripinfo.be/recensie.php?recensie=1408]Joker[/URL]!
Rorschach is op zijn eigen harde manier bezig aan het werken aan een beter wereld. In de groezelige achterbuurten van New York gaat hij op jacht naar drugsdealers. Hij neemt geen genoegen met de kleine garnalen, maar hij wil “Rawhead” te grazen nemen. Een grote sterke zwarte met een verminkt, verbrand lichaam, die de leider is van de bende.
Tezelfdertijd is er ook een seriemoordenaar aan het werk die jonge vrouwen erg verminkt. Hij krast teksten in hun naakte lichaam en gaat door het leven als “de bard”. Beide verhaallijnen raken met elkaar verweven doordat een barmeid, waar Rorschach een oogje op heeft door de bard wordt meegenomen. Hij trekt dan ook op zijn eigenste manier op onderzoek uit om beide zaken op te lossen.
Kortom dit verhaal leest als een trein, maar verplaats het decor van New York naar Gotham City en geef de held een ander masker en je hebt een perfect Batman verhaal. Dit is dan ook mijn grootste kritiek: ik had gehoopt op een verhaal die ons wat meer leerde over hoe Rorschach, zo is geworden. Nu moeten we tevreden zijn met een mooi geschreven, prachtig getekend verhaal maar that’s it! Geen extra achtergrond over een markant figuur. Spijtig zo is dit geen grand cru geworden maar wel een goeie tafelwijn waar je je niet aan kan mispakken.