Station 16
(Station 16)
Recensie
In een afgelegen, ijskoude plaats zien we een soldaat een steen vastklemmen. Hij, als groentje, wordt door zijn compagnons opgejut om deze steen naar een ijsbeer te smijten. Volgens de andere soldaten zou het immers geen kwaad kunnen en dan heeft hij zich bewezen. Een ontgroening zeg maar. Wanneer hij smijt, is de beer er toch niet helemaal mee opgezet en gaat hij achter het groentje aan. De medesoldaten vertrekken met de jeep en laten hem er achter lopen. Uiteindelijk laten ze hem toch aan boord en zo wordt de nieuweling verwelkomd in zijn unit. Eenmaal terug in hun barakken, merkt het groentje dat die ‘grap’ nog niet veel zoden aan de dijk heeft gebracht en krijgt hij het ‘aangename’ werkje om de schoenen van zijn sergeant op te boenen. Grigori, het groentje, is allesbehalve blij met deze vaststelling. Terwijl hij in zijn kamer de schoenen onder handen aan het nemen is, hoort hij plots een bericht binnenkomen over de radio. Hij haast zich er heen en het blijkt een noodoproep te zijn van station 16. Station 16 ligt op een boogscheut van hun basis en was de plaats waar de russen een enorme hoeveelheid nucleaire testen hebben uitgevoerd. Alleen is dat station nu al wel een paar decennia verlaten. Hoe kan er dan een communicatie van dat station komen? De kapitein besluit om op onderzoek te gaan en stuurt er een helikopter met een 4-koppig team heen. Grigori en zijn sergeant zijn opnieuw van de partij.
[IMG]http://i-exc.ccm2.net/iex/500/1715042900/802283.jpg[/IMG]
Ze vertrekken naar het arctisch gebied in goed weer, maar net wanneer ze in de buurt komen van station 16 draait het weer volledig om en zitten ze midden in een sneeuwstorm. De zichtbaarheid wordt herleid tot nul maar toch moeten ze op onderzoek gaan. Hun opdracht bestaat er immers uit om te weten te komen of er mensen zitten in deze supergeheime basis. Ondanks dat het verlaten is, mag hier nog steeds niemand komen. De gure omstandigheden roepen bijna onherroepelijk de geruchten over deze plaats naar boven: er zouden hier onmenselijke proeven uitgevoerd zijn op menselijke proefkonijnen. En al vlug lijken die geruchten waar te zijn, waarom zouden hier anders medische operatiekwartieren aanwezig zijn? En plots is deze basis toch niet zo doods dan ze leek. Waar komen die mensen vandaan? Wat is hier aan de hand?
Een luguber verleden wordt hier langzaamaan onthuld. De verstikkende greep ervan trekt Grigori en ons mee in een echte nachtmerrie die niet meer loslaat. Heel ver weg is er nog een sprankeltje hoop dat het groentje zich nog gaat kunnen redden, maar die hoop wordt pagina na pagina en beeldje per beeldje kleiner. Toch geeft Grigori niet op: hij wil en zal overleven.
[IMG]http://b.vimeocdn.com/ts/447/632/447632176_640.jpg[/IMG]
Het is een verhaal dat start in het gewone leven, maar al vlug rare dingen vertoont. Eerst zoek je mee naar een logische verklaring voor wat er allemaal gebeurt. Maar na een tijdje heb je door dat fantastische elementen een rol spelen: tijdreizen, zombie-achtige mensen,... Als fantasie je niet afschrikt, is dit absoluut een verhaal om te lezen.
[IMG]http://i1.ytimg.com/vi/qx6KqxRP4no/maxresdefault.jpg[/IMG]
Het komt ook allemaal heel geloofwaardig over. Hermann weet zelfs mooie dingen luguber weer te geven, wat ze nog angstaanjagender maakt. Het noorderlicht, toch één van de mooiste zaken dat de natuur ons kan tonen, wordt een verstikkende gloed die bedreigend hangt boven de hoofden van het militaire team. Er worden meestal donkere kleuren gebruikt, die de grauwe atmosfeer benadrukt. Het plaatje klopt.
In het kort: Een strip die uitpuilt van de angstaanjagende sfeer die de tekenaar weet op te roepen.
[IMG]http://i-exc.ccm2.net/iex/500/1715042900/802283.jpg[/IMG]
Ze vertrekken naar het arctisch gebied in goed weer, maar net wanneer ze in de buurt komen van station 16 draait het weer volledig om en zitten ze midden in een sneeuwstorm. De zichtbaarheid wordt herleid tot nul maar toch moeten ze op onderzoek gaan. Hun opdracht bestaat er immers uit om te weten te komen of er mensen zitten in deze supergeheime basis. Ondanks dat het verlaten is, mag hier nog steeds niemand komen. De gure omstandigheden roepen bijna onherroepelijk de geruchten over deze plaats naar boven: er zouden hier onmenselijke proeven uitgevoerd zijn op menselijke proefkonijnen. En al vlug lijken die geruchten waar te zijn, waarom zouden hier anders medische operatiekwartieren aanwezig zijn? En plots is deze basis toch niet zo doods dan ze leek. Waar komen die mensen vandaan? Wat is hier aan de hand?
Een luguber verleden wordt hier langzaamaan onthuld. De verstikkende greep ervan trekt Grigori en ons mee in een echte nachtmerrie die niet meer loslaat. Heel ver weg is er nog een sprankeltje hoop dat het groentje zich nog gaat kunnen redden, maar die hoop wordt pagina na pagina en beeldje per beeldje kleiner. Toch geeft Grigori niet op: hij wil en zal overleven.
[IMG]http://b.vimeocdn.com/ts/447/632/447632176_640.jpg[/IMG]
Het is een verhaal dat start in het gewone leven, maar al vlug rare dingen vertoont. Eerst zoek je mee naar een logische verklaring voor wat er allemaal gebeurt. Maar na een tijdje heb je door dat fantastische elementen een rol spelen: tijdreizen, zombie-achtige mensen,... Als fantasie je niet afschrikt, is dit absoluut een verhaal om te lezen.
[IMG]http://i1.ytimg.com/vi/qx6KqxRP4no/maxresdefault.jpg[/IMG]
Het komt ook allemaal heel geloofwaardig over. Hermann weet zelfs mooie dingen luguber weer te geven, wat ze nog angstaanjagender maakt. Het noorderlicht, toch één van de mooiste zaken dat de natuur ons kan tonen, wordt een verstikkende gloed die bedreigend hangt boven de hoofden van het militaire team. Er worden meestal donkere kleuren gebruikt, die de grauwe atmosfeer benadrukt. Het plaatje klopt.
In het kort: Een strip die uitpuilt van de angstaanjagende sfeer die de tekenaar weet op te roepen.
Reacties
01/03/2014
Idd het lezen waard, maar qua tijdparadox lijkt me De meester van de bergen van Thorgall nog net iets fijner in elkaar te steken.
01/03/2014
Ik moet eerlijk toegeven dat het al 20 jaar geleden (of zoiets) is dat ik nog een thorgal heb gelezen en deze herinner ik me niet. Misschien moet ik er terug eens aan beginnen..
02/03/2014
Dan is Meester van de tijd een goede om te herbeginnen! Er is geen enkel verband met de andere albums uit de reeks en je kan het dus als one shot lezen.
Was indertijd ook de 1e Thorgal die ik las, ergens in 1989, cadeautje van vrienden die als eersten kwamen eten toen we pas getrouwd waren
Was indertijd ook de 1e Thorgal die ik las, ergens in 1989, cadeautje van vrienden die als eersten kwamen eten toen we pas getrouwd waren
02/03/2014
Bedankt voor de tip. Dan ga ik nog eens op jacht .. hehe
03/03/2014
Een sterk intrigerend verhaal waar je maar niet de vinger achter krijgen kunt, wie of wat alles veroorzaakt, de locatie waarin het verhaal zich afspeelde deed mij denken aan de film the thing. Verder is de strip natuurlijk prachtig getekend. Een geslaagd stripverhaal.
03/03/2014
[quote][i]Origineel geplaatst door Bovanovitch[/i]
Een sterk intrigerend verhaal waar je maar niet de vinger achter krijgen kunt, wie of wat alles veroorzaakt, de locatie waarin het verhaal zich afspeelde deed mij denken aan de film the thing. Verder is de strip natuurlijk prachtig getekend. Een geslaagd stripverhaal. [/quote]
Dit?
[IMG]http://commentarytrack.files.wordpress.com/2011/10/the-thing1.jpg[/IMG]
Antarctica en dat Russisch eiland en dan twee basissen.. ja, ik zie het inderdaad.
Een sterk intrigerend verhaal waar je maar niet de vinger achter krijgen kunt, wie of wat alles veroorzaakt, de locatie waarin het verhaal zich afspeelde deed mij denken aan de film the thing. Verder is de strip natuurlijk prachtig getekend. Een geslaagd stripverhaal. [/quote]
Dit?
[IMG]http://commentarytrack.files.wordpress.com/2011/10/the-thing1.jpg[/IMG]
Antarctica en dat Russisch eiland en dan twee basissen.. ja, ik zie het inderdaad.
11/03/2014
Behalve Carpenter's onvolprezen "The Thing", zou je ook nog de recente film "Ice Soldiers" (2013, met bijna hetzelfde thema) en de nieuwe serie "Helix" kunnen noemen. Uit de handgelopen geëexperimenteer op één van de polen is een populair thema tegenwoordig. Het is niet de eerste keer dat ik heel sterk het gevoel kreeg dat Yves H. zich behoorlijk heeft laten inspireren door de films die hij heeft gezien. Dat gezegd hebbende, dit uitje is één van zijn meer geslaagdere. En het begint me ook op te vallen, dat als hij een keer een sterker scenario heeft, dat zijn vader's tekenwerk navenant beter is, zoals in dit geval. Yves H's stand tussen slecht en goed, wat mij betreft: 50/50.