En off the record, over de échte doodsoorzaak van Napie:
volgens de autopsie was de oorzaak maagkanker.
In 1961 zei een groep onderzoekers dat hij vergiftigd was en baseerde zich daarvoor op 2 zaken:
1) ze vonden in zijn haar sporen van arseen (het gif)
2) Napoleon was te dik, wat niet zou kloppen met maagkanker (dan zou hij vermagerd moeten zijn wegens niet meer kunnen eten nl)
In 2005 heeft dan een andere groep onderzoek gedaan naar de gewichtsschommelingen doorheen zn leven (aan de hand van afbeeldingen) enerzijds en, hou je vast aan je bretellen, aan de hand van zn broeken (de maat voornamelijk). Zij kwamen tot de conclusie dat hij in zn laatste levensjaar toch wel degelijk een tiental kg heeft verloren, dus dat argument past perfect bij maagkanker.
Kans dat we het ooit zullen weten met zekerheid is klein... Maar er wordt nog steeds over gepubliceerd in medische vakbladen!
De derde dood van de keizer
(De geheime driehoek - Hertz)
Recensie
U zal er dezer dagen niet omheen kunnen: 200 jaar geleden was de slag bij Waterloo. De betekenis voor het Europa van nu is enorm, en dan denk ik zeker niet alleen aan hetEurosongfestival. Het was misschien wel het begin van wat we nu kennen als Europa. Het was evenwel ook een einde, dat van Napoleon Bonaparte, de keizer uit de titel van dit album.
De geschiedenis leert ons dat hij na de nederlaag verbannen werd naar St Helena. Daar stierf hij officieel aan maagkanker. Tot zover de historische setting. Want al wat volgt is fictie, het is dus geenszins een docustrip.
Het verhaal is het vervolg, en einde, van het tweeluik dat in album 4, De schaduw van de Adelaar, werd gestart. Deze schaduw is meesterspion André Hertz, voorvader van Martin Hertz die lezers van [reeks=207]De geheime driehoek[/reeks]zich zeker nog herinneren. André is in zijn ééntje volgens zijn keizer “meer waard dan een heel leger”. En daarmee is de toon gezet.
Een meesterspion ontwart Gordiaanse knopen, is scherpschutter met zwaar kaliber kanonnen over kilometers afstand, wint elk gevecht zelfs tegen de grootste overmacht, en als het dan toch eens mis dreigt te gaan gebeurt er wel altijd iets onvoorziens waardoor het toch nog goed komt. U kent dat type meesterspion wel, ze drinken hun martini’s tegenwoordig shaken, not stirred.
Fictie dus, met de nodige spannende avonturen. En toch gaat het niet vervelen, het verhaal is goed opgebouwd met steeds het gewenste tempo. Ook de tekeningen en inkleuring zijn heel aangenaam.
Minpuntje voor mij was het lettertype dat gekozen werd om de mijmeringen van André Hertz weer te geven. Vond ze moeilijk leesbaar, maar dat kan persoonlijk zijn natuurlijk. In de Franse versie leest het alleszins makkelijker, vind ik.
[img]http://ecx.images-amazon.com/images/I/814WoRuuFfL.jpg[/img]
Een fijn verhaal dus, met perfecte timing, dat je ook zou kunnen lezen zonder het vorige deel te kennen. Maar de kans is groot dat je je dan toch naar je stripspeciaalzaak zal haasten om het ook te kunnen lezen!
De geschiedenis leert ons dat hij na de nederlaag verbannen werd naar St Helena. Daar stierf hij officieel aan maagkanker. Tot zover de historische setting. Want al wat volgt is fictie, het is dus geenszins een docustrip.
Het verhaal is het vervolg, en einde, van het tweeluik dat in album 4, De schaduw van de Adelaar, werd gestart. Deze schaduw is meesterspion André Hertz, voorvader van Martin Hertz die lezers van [reeks=207]De geheime driehoek[/reeks]zich zeker nog herinneren. André is in zijn ééntje volgens zijn keizer “meer waard dan een heel leger”. En daarmee is de toon gezet.
Een meesterspion ontwart Gordiaanse knopen, is scherpschutter met zwaar kaliber kanonnen over kilometers afstand, wint elk gevecht zelfs tegen de grootste overmacht, en als het dan toch eens mis dreigt te gaan gebeurt er wel altijd iets onvoorziens waardoor het toch nog goed komt. U kent dat type meesterspion wel, ze drinken hun martini’s tegenwoordig shaken, not stirred.
Fictie dus, met de nodige spannende avonturen. En toch gaat het niet vervelen, het verhaal is goed opgebouwd met steeds het gewenste tempo. Ook de tekeningen en inkleuring zijn heel aangenaam.
Minpuntje voor mij was het lettertype dat gekozen werd om de mijmeringen van André Hertz weer te geven. Vond ze moeilijk leesbaar, maar dat kan persoonlijk zijn natuurlijk. In de Franse versie leest het alleszins makkelijker, vind ik.
[img]http://ecx.images-amazon.com/images/I/814WoRuuFfL.jpg[/img]
Een fijn verhaal dus, met perfecte timing, dat je ook zou kunnen lezen zonder het vorige deel te kennen. Maar de kans is groot dat je je dan toch naar je stripspeciaalzaak zal haasten om het ook te kunnen lezen!
Reacties
10/06/2015