Johan en Pirrewiet staan wellicht wel in veel lezers hun herinneringen gegrift, maar niet in die van mij. Dit ontbrak blijkbaar in mijn jeugd, nooit aangekocht en nooit gelezen. Maar dan komen er van die mooie integralen uit en dan komt bijna automatisch die vraag omhoog: is dit echt goed of eerder jeugdsentiment?

Deze integralen hebben een mooi dossier en in dit deel krijgen we opnieuw een beetje uitleg en enkele kortverhalen als inleidend dossier. Het is al een mooie weergave van de karakters van de twee hoofdpersonages. Johan, de rechtvaardige en kundige ridder, terwijl Pirrewiet de knorrige schavuit is, die niet verlegen is om een sarcastische kwinkslag of venijnige grap te leveren. Op eerste zicht twee tegengestelden, maar ze werken goed samen. Ze hebben dat 'je-ne-sais-quoi' gaande tussen hen. De chemie werkt.

'Het raadsel van de maansteen' is de eerste van drie lange verhalen in deze integrale. Hierin krijgen Johan en Pirrewiet te maken met tovenaars en hun zoektocht naar de almacht. Natuurlijk kunnen de twee het onrecht niet zo maar laten gebeuren en grijpen ze elk op hun manier in. Hoe ze samenwerken en hoe ze zich verhouden tot elkaar ligt hier voor het eerst echt vast en zoals gezegd het werkt. Dit is een echt plezier om te lezen. De juiste mix van spanning, avontuur, humor en een snuifje magie.. dit is af.

Het tweede verhaal 'De eed der Vikingen' is eerder een avonturenverhaal en eentje waarbij de Vikingen een belangrijke rol spelen. Een jongetje wordt ontvoerd uit een vissersdorpje en dat terwijl Johan en Pirrewiet in de buurt zijn. Het mag dan ook niet verwonderen dat ze de achtervolging inzetten en proberen het jongetje te bevrijden. Echter het blijkt allemaal veel complexer te zijn en er komt een heuse strijd bij te pas om de zaken recht te zetten. Voor mij heeft dit deel iets minder de perfecte balans aangehouden, maar 'Het raadsel van de maansteen' is dan ook een verhaal dat moeilijk te evenaren valt.

Wanneer de twee vrienden huiswaarts keren van hun vorig avontuur bij de Vikingen, belanden ze in het volgende verhaal: 'De bron der goden'. Hierin komt hun schip in een zware storm terecht en door de schipbreuk belanden ze op een onbekende kust. Het dorpje in de buurt dat hen opneemt, wordt uitgebuit door de heer van de regio. Dit is verbazingwekkende gemakkelijk daar een magische kracht de dorpsbewoners uitgeput houdt. Johan en Pirrewiet kunnen dit niet langer tolereren en nemen actie. Opnieuw een leuk verhaal met de gepaste humoristische kwinkslagen.

In het kort: de tand des tijds is doorstaan!