De tweede aflevering van de "De Schorpioen" dit jaar al. Veel sneller dus dan we voorheen moesten wachten op een vervolg. Gelukkig gaat dat in dit geval niet gepaard met kwaliteitsverlies. De reeks is duidelijk in volle vaart, de gebeurtenissen volgen mekaar in sneltempo op.
De Schorpioen, Mejaï en de Huzaar zijn nog steeds de gevangenen van de Turken. Het trio weet zich te bevrijden, maar daar staan Rochnan en zijn bende al te wachten om de Schorpioen en Mejaï gevangen te nemen. Wanneer Rochnan in de woestijn wil afrekenen zijn het diezelfde Turken weer, die ongewild de executie van de Schorpioen voorkomen waardoor deze laatste kan ontsnappen.
Rochnan's bende wordt uitgedund, zodat hij als enige overblijft om de Schorpioen te achtervolgen. Diezelfde Schorpioen die reeds met Mejaï onderweg is naar Karabas.
Karabas wordt een verhit weerzien tussen de Schorpioen, Mejaï en Ansea (die roodharige die zo met de Schorpioen's gevoelens speelde in het vorige deel). Natuurlijk mogen in die Apotheose Rochnan en de Huzaar niet ontbreken. Nieuwkomer is de Teutoonse Monnik Gottfried van Eschenbach. Elk een gezamenlijk doel, het kruis van Petrus vinden, dat een bedreiging voor Trebaldi, de gewetenloze paus. Al zijn sommigen ook op het vel van het hoofdpersonage uit.
Het teken-en inkleurwerk zijn van superbe kwaliteit, enorm sfeervol en een lust voor het oog. Vooral de introductie van de Tempeliers in het begin is adembenemend.
Waar het verhaal aanvankelijk wat langdradig dreigt te worden, krijgen we plots een ommekeer. Katholic fantasy noemt dat dan, dit is een van de betere werken in het genre. We blijven met een cliffhanger van formaat zitten, hopelijk moeten we niet te lang wachten op het vervolg.
Een tip bij het lezen van deze strip; zet de filmmuziek van Indiana Jones op, het verhaal heeft er veel van weg en 't is een mooie combinatie.