Little Tulip
(Little Tulip)
Recensie
Zeven jaar was de kleine Pavel toen hij samen met zijn ouders in 1947 werd gedeporteerd naar één van de strafkampen voor spionnen en "andere opstandelingen" van de Sovjet-Unie. Tijdens deze reis maakt hij de meest gruwelijke zaken mee die elk kind zouden traumatiseren. Ook Pavel krijgt hier onder te lijden maar bovenal zijn het de tatoeages van de Urkas, gevaarlijke misdadigers en verkrachters, die hem intrigeerden. Pavel heeft namelijk de gave van de tekening. Dit zal dan ook zijn redding worden in dit kamp, samen met zijn vechtlust. Iedereen, van gevangene tot officier, staat in de rij om een tattoo te bekomen.
[img]http://www.lelombard.com/newsletter/little-tulip/LITTLE_TULIP_cases_ecran7.jpg[/img]
1970. Pavel woont sinds geruime tijd in New York waar hij een job heeft en in zijn levensonderhoud kan voorzien door het plaatsen van tatoeages maar ook door voor de politie als profiler schetsen van daders te tekenen aan de hand van getuigenverslagen. Ondertussen waart er een verkrachter en moordenaar rond in de straten van The Big Apple. De waanbeelden van het strafkamp keren weer, letterlijk en figuurlijk.
[img]http://i0.wp.com/www.bodoi.info/wp-content/uploads/2014/10/little_tulip_image1.jpg?resize=470%2C243[/img]
Boucq blijf ik nog altijd associëren met zijn "Fré van der Muggen", gewoon omdat die in der tijd werd gepubliceerd in "l'Echo des Savannes". Ondertussen is hij zo geëvolueerd dat deze gedachte gewoon achterhaald is en oubollig. Mea Culpa daarvoor, maar zelf na al die jaren herken je de tekenstijl van Boucq nog steeds uit de duizend. Zijn karakteristieke koppen zijn door de jaren wel verbeterd, de basis is nog altijd hetzelfde. Wat kan die man schwung in zijn tekeningen leggen. De verschrikkelijke scenes in de trein, boot en het strafkamp zijn zo waarheidsgetrouw, zo afschuwelijk, zo mensonterend... Je maag keert er bij wijle van.
Dat Charyn een top van een scenario heeft doorgegeven aan de tekenaar, dat mag gezegd worden. De spanning druipt van de pagina's, de clou blijft verborgen. De vertelstijl is er één met flashbacks tussen eind de jaren 40 en 1970. We springen van de ene tijdsspanne naar de andere en komen stapje per stapje dichter bij de waarheid. Het verhaalt wordt verteld zonder alles plots vrij te geven. Het langzaam lossen wat betreft leven van Pavel zorgt ervoor dat je op je puntje van je stoel blijft zitten.
Toch een minpuntje: Op het einde van het album, ttz vanaf pagina 78, kreeg ik even de indruk dat de scenarist niet goed wist hoe het verhaal te eindigen en gebruikt dan een totaal ongeloofwaardige verhaalwending die ik hier niet uit de doeken ga doen.
Tot slot: Een dijk van een strip, zowel qua verhaal als qua tekeningen. Eén van de toppers voor dit jaar.
[img]http://bdzoom.com/wp-content/uploads/2014/11/hans1-555x702.jpg[/img]
[img]http://www.lelombard.com/newsletter/little-tulip/LITTLE_TULIP_cases_ecran7.jpg[/img]
1970. Pavel woont sinds geruime tijd in New York waar hij een job heeft en in zijn levensonderhoud kan voorzien door het plaatsen van tatoeages maar ook door voor de politie als profiler schetsen van daders te tekenen aan de hand van getuigenverslagen. Ondertussen waart er een verkrachter en moordenaar rond in de straten van The Big Apple. De waanbeelden van het strafkamp keren weer, letterlijk en figuurlijk.
[img]http://i0.wp.com/www.bodoi.info/wp-content/uploads/2014/10/little_tulip_image1.jpg?resize=470%2C243[/img]
Boucq blijf ik nog altijd associëren met zijn "Fré van der Muggen", gewoon omdat die in der tijd werd gepubliceerd in "l'Echo des Savannes". Ondertussen is hij zo geëvolueerd dat deze gedachte gewoon achterhaald is en oubollig. Mea Culpa daarvoor, maar zelf na al die jaren herken je de tekenstijl van Boucq nog steeds uit de duizend. Zijn karakteristieke koppen zijn door de jaren wel verbeterd, de basis is nog altijd hetzelfde. Wat kan die man schwung in zijn tekeningen leggen. De verschrikkelijke scenes in de trein, boot en het strafkamp zijn zo waarheidsgetrouw, zo afschuwelijk, zo mensonterend... Je maag keert er bij wijle van.
Dat Charyn een top van een scenario heeft doorgegeven aan de tekenaar, dat mag gezegd worden. De spanning druipt van de pagina's, de clou blijft verborgen. De vertelstijl is er één met flashbacks tussen eind de jaren 40 en 1970. We springen van de ene tijdsspanne naar de andere en komen stapje per stapje dichter bij de waarheid. Het verhaalt wordt verteld zonder alles plots vrij te geven. Het langzaam lossen wat betreft leven van Pavel zorgt ervoor dat je op je puntje van je stoel blijft zitten.
Toch een minpuntje: Op het einde van het album, ttz vanaf pagina 78, kreeg ik even de indruk dat de scenarist niet goed wist hoe het verhaal te eindigen en gebruikt dan een totaal ongeloofwaardige verhaalwending die ik hier niet uit de doeken ga doen.
Tot slot: Een dijk van een strip, zowel qua verhaal als qua tekeningen. Eén van de toppers voor dit jaar.
[img]http://bdzoom.com/wp-content/uploads/2014/11/hans1-555x702.jpg[/img]
Reacties
25/02/2015
Sinds ik 'Maankop' las herken ik Boucq's werk blijkbaar ook meteen (nog voor ik de naam las). Vind ik wel een leuk aspect aan strips lezen...
02/03/2015
Opinions are like assholes enz.
Mijn visie:
Gelezen: Little Tulip - New York 1970, Paul is tatoeëerder en hij klust ook bij als tekenaar van robotfoto's voor de politie. Het hele politiekorps is op zoek naar een moordenaar die vrouwen verkracht en vermoord. Via flash-backs krijgen we ook de jeugd van Paul te zien. Toen hij nog Pavel heette werden hij en zijn ouders in het Rusland van vadertje Stalin naar de Goelag gestuurd. Daar leerde Pavel tekenen en tatoeëren.
Boucq slaagt er als geen ander in de lelijkheid toch van schoonheid te voorzien. Met een duivels genoegen knijpt hij knoestige koppen uit zijn pen en toch ziet het er niet uit als een rariteitenkabinet.
Ik blijf doorgaans weg van verhalen die het ondraaglijke lijden in de goelags of concentratiekampen aanschouwelijk maken. Ik voel een fysieke afkeer voor de wreedheden en de pijn die aan die plekken kleven en ik kan zoveel verdriet niet aan. Toch bleef ik eerder onbewogen bij Little Tulip. Zorgen de tekeningen van Boucq voor teveel afstand of is de horror camouflage voor een flinterdun verhaal? Ik weet het niet.
Little Tulip is een goede strip, maar geen topper.
Mijn visie:
Gelezen: Little Tulip - New York 1970, Paul is tatoeëerder en hij klust ook bij als tekenaar van robotfoto's voor de politie. Het hele politiekorps is op zoek naar een moordenaar die vrouwen verkracht en vermoord. Via flash-backs krijgen we ook de jeugd van Paul te zien. Toen hij nog Pavel heette werden hij en zijn ouders in het Rusland van vadertje Stalin naar de Goelag gestuurd. Daar leerde Pavel tekenen en tatoeëren.
Boucq slaagt er als geen ander in de lelijkheid toch van schoonheid te voorzien. Met een duivels genoegen knijpt hij knoestige koppen uit zijn pen en toch ziet het er niet uit als een rariteitenkabinet.
Ik blijf doorgaans weg van verhalen die het ondraaglijke lijden in de goelags of concentratiekampen aanschouwelijk maken. Ik voel een fysieke afkeer voor de wreedheden en de pijn die aan die plekken kleven en ik kan zoveel verdriet niet aan. Toch bleef ik eerder onbewogen bij Little Tulip. Zorgen de tekeningen van Boucq voor teveel afstand of is de horror camouflage voor een flinterdun verhaal? Ik weet het niet.
Little Tulip is een goede strip, maar geen topper.