Moeten we Mauro Caldi nog voorstellen? De would be racepiloot die eind de jaren vijftig avonturen beleefd en brokken maakt op en rond de Italiaanse race-circuits.

Dit zesde album is echter een buitenbeentje in de reeks. Want het verhaal speelt zich hier in onze contreien af, meer bepaald rond het circuit van Francorchamps, waar Don Rossellinis Ferrari formule 1-team neerstrijkt om er de jaarlijkse grand-prix op hun naam te zetten. Mauro en zijn vriendin Joanna mogen met team meereizen. Meer nog ze mogen op Don Rossellinis exclusieve Ferrari 225 coupé passen terwijl hij zich concentreert op de race. Dit moet een droomweekend worden voor Mauro als hij met zijn geliefde Joanna en de Ferrari door de Ardennen kan trekken, maar dit slaat al vlug om in een nachtmerrie als enkele dieven aan de haal gaan met het exclusieve speelgoed. Joanna kan nog het jasje van een dief grijpen en met een bierviltje met wat kriebels op, een pakje lucifers en een sleutelbos als enige sporen moeten ze, dit keer zonder de hulp van Gigi op zoek naar de kostbare auto.

Denis Lapière haalt Mauro dus uit zijn vertrouwde milieu, maar door de grote kolonie Italiaanse immigranten in de streek rond Luik in te schakelen kan hij de taalbarrière op een subtiele manier slechten. Hij schotelt ons weer een recht toe rechtaan verhaal voor zonder veel poespas.

Dit keer dus geen zonovergoten Italiaanse decors, maar wel het regenachtige, grijze Luik. Het blijft leuk dat tekenaar Constant zijn achtergronden blijft vullen met typische reclameborden uit die tijd om alles toch authentieker te maken!

Kortom dit blijft een leuke reeks van afgewerkte verhalen, maar toch evolueren de personages over de albums heen. Al heb ik wel liever dat Mauro in Italië blijft zodat er ook voor ons wat meer te dromen valt tijdens deze miezerige winterperiode.