Om maar even bij de deur in huis te vallen.. neen, ik heb de originele Engelstalige uitgaves nooit gelezen. Bijgevolg is deze bespreking ook geen vergelijking tussen de twee, maar gewoon een weergave van wat ik vond van deze eerste Nederlandstalige Preacher.

[IMG]http://www.empireonline.com/images/news/temp/preacher.jpg[/IMG]

Het begint allemaal wanneer pastoor Jesse Custer een preek wil geven in zijn kerk. Heel de dorpsgemeenschap was opgedaagd om deze te horen, en dan valt Genesis naar beneden en neemt, in zekere zin, bezit van het lichaam van Jesse. Deze gebeurtenis zorgt er voor dat een gigantische stroom energie vrij komt en dat het hele dorp, samen met zijn inwoners, vernietigd wordt. Alleen Jesse overleeft dit maar nu zit dat ding wel in zijn hoofd. Die Genesis blijkt het resultaat te zijn van de verboden liefde tussen een engel en een demon. Het werd altijd opgesloten en bewaakt maar is nu kunnen ontsnappen en heeft zijn thuis gemaakt in Jesse. Een bijeffect is dat de priester ineens over het woord van God beschikt. Dit is niet meer of minder dan wanneer hij praat, iedereen moet luisteren en doen wat hij zegt. Klinkt gemakkelijk toch? Alleen is het niet zo. Immers de politie weet ondertussen al wel dat Jesse op één of andere manier al die mensen gedood heeft en zijn op zoek naar hem. Maar ook anderen zijn op zoek naar hem en zijn macht. Jesse zelf, besluit om op zoek te gaan naar God, want deze heeft volgens hem best wel veel uit te leggen gezien de toestand van de wereld.

De zoektocht is in dit deel 1 nog maar pas begonnen of we ontmoeten een ex-lief van Jesse, nu huurmoordenares en een vampier.. ongewone combinatie die lijkt succesvol te gaan worden. Door hun.. euh.. verschillende levenservaring brengen ze de nodige komische momenten in deze donkere wereld. Het is dus niet allemaal kommer en kwel. Ennis is er in geslaagd om de juiste balans tussen tragiek en humor, tussen een detective-verhaal en een fantasy-story, tussen western en horror te vinden en aan te houden. Indien dit niveau behouden blijft, wordt dit één van de toppers, die je zeker in huis moet hebben.

[IMG]http://sciencefiction.com/wp-content/uploads/2013/05/MarieLangelle.jpg[/IMG]

Dillon zijn tekenstijl sluit naadloos aan met dit verhaal. Zijn nadrukkelijke lijnvoering en detaillering brengen de pijn, afschuw en lelijkheid naar een heel nieuw niveau. Juist daardoor worden de meest gruwelijke momenten behapbaar en is de confrontatie met de humor en vriendschap nog intenser. De twee, verteller en tekenaar, zijn perfect op elkaar ingespeeld.

In het kort: absoluut een aanrader.