Bec, de man van de thrillers met een esotherisch en mysterieus kantje, heeft met dit vijfde deel opnieuw een reeks afgerond. Wat in het eerste deel begon als een horrorachtige huis-clos, breidde al snel uit naar een soort Wagneropera met wezens van licht en duister die in een eeuwige strijd gewikkeld zijn, daarbij gretig gebruik makend van het menselijke ras, aangevuld met ruimtewezens. Alle elementen van dat grootse opzet komen dus samen in dit laatste deel. Meteen ook een terugkeer naar de bunker 37 en de Ulu-Teliak (a.k.a. de Matterhorn), waar de eindstrijd zich zal afspelen.

In plaats van ongelofelijk is dit einde spijtig genoeg veeleer ongeloofwaardig. Er zijn te veel aspecten die geforceerd lijken om toch maar tot een einde te kunnen komen. In het vorige deel moest je al slikken dat Velikiistok en Aleksi gemoedelijk samenwerken, nu ontwikkelen ze zowaar een vader-zoon relatie. Anika, de (aangenomen) nicht van wijlen de imperator én dochter van de voormalig leider van de opstandige zuidelijke staten, krijgt het merendeel van de stammen achter zich en stoot de prins van de troon (die van geliefd ineens als tiran bestempeld wordt). Velikiistok heeft zoveel soldaten opgeofferd en zoveel mensen de dood ingejaagd, maar nu ineens is hij een vredesduif die zich inzet voor wereldvrede. Hij heeft geen leger meer, maar kan plots wel over een aantal psy-kinderen beschikken om hem te helpen de macht te heroveren. En die eindstrijd is nogal verwarrend, om eerlijk te zijn.

‘Bunker’ bevat gewoon te veel ongeloofwaardigheden om je in het verhaal te trekken. Had Bec een off-day, is het coscenarist Betbeder of wilden beiden er te veel eigen dingen in stoppen? Daar hebben we natuurlijk alleen maar het raden naar. Of verwachten wij, verwende lezers, gewoon te veel? Wie zich wel meer dan behoorlijk van zijn taak kwijt, is tekenaar Genzianella, maar hij kan de boel niet redden. Een veelbelovend eerste deel is vakkundig de grond in geboord. Jammer.