In een universum, voornamelijk bevolkt door de kinderen van superhelden, pleegt voor het eerst in de geschiedenis een superheld zelfmoord. Megamorpho springt in het ijle en plaatst zo de andere metamensen voor een raadsel.
[img]http://www.comicbooked.com/wp-content/uploads/2014/10/00a3.jpg[/img]
Binnen een schijnbaar perfecte wereld waar het kwaad is uitgeroeid door de robots van de overleden Superman-senior, kan de nieuwe generatie superhelden, met name de kinderen van bv. Superman, Batman en Lex Luthor, niet anders dan zich vervelen. Feestjes en historische reënsceneringen moeten daar een beetje soelaas in brengen, maar veel helpt het allemaal niet. En dan komt daar die onomkeerbare gebeurtenis op de proppen: een zelfmoord. Het verhaal is knap gevonden door [url=http://stripinfo.be/lijst.php?auteur=632]Morrison[/url]. Door de (niet weergegeven) aanwezigheid van een soort superrobots die gezorgd hebben voor een quasi-perfecte wereld, ligt de nadruk geenszins op de actie zoals bij heel wat comics. De nadruk ligt dus vooral op het kennismaken met de hoofdpersonages en het ontrafelen van de reden van de zelfdoding. Het schept een superheldenverhaal zoals we er maar weinig kennen en dat kan ik ten zeerste appreciëren! De climax mag er trouwens ook zijn...
[img]https://p.dreamwidth.org/645245e7b9c9/abload.de/img/3uiua1.jpg[/img]
Ook de tekenstijl en dan vooral de inkleuring konden me enorm bekoren. Door gebruik te maken van zachte kleuren krijgt het geheel een ouder uiterlijk, echter zonder ouderwets aan te voelen. Geen schreeuwerige kleuren en scènes die bijna pijn doen aan de ogen zoals zo vaak in dit genre maar een mooi samengaan van sobere tinten die een erg aangenaam geheel vormen. Heel geslaagd!
[img]http://doomrocket.com/wp-content/uploads/2014/10/MULTIV-3-JUST-4-04cf1.jpg[/img]
Besluit: dit derde one-shot binnen het multiversity-universum schiet raak en smaakt naar meer.