Vorige keer was het al duidelijk dat we naar de finale strijd gingen tussen Thor, of beter de drie Thors, en diegene die alle goden in het universum wil doden. En dat laatste eigenlijk wel goed aan het doen is. Hij gaat nu zelfs nog een stap verder: hij heeft een bom gemaakt die doorheen de tijd (hé, als de Thors dat kunnen, hij ook!) alle goden elke seconde opnieuw doodt. Er is geen ontsnappen aan.. of kan Thor toch nog ingrijpen, zo op het laatste nippertje?
Natuurlijk wel en dat mag geen verrassing wezen, maar ondanks alles wat hij gedaan heeft, is hij niet diegene die de doorslaggevende factor is. Neen, je ziet het wel aankomen ergens, maar dan nog ziet er een extra laagje achter. Misleiding en afleiding, zowel in de strijd als in het verhaal, leuk om te ondergaan.

En na de strijd zien we (voor een keer) het effect van de oorlog, op de overlevende goden, op de werelden die terug goden hebben en op Thor.. Maar ja, Thor is Thor en niks blijft aan hem kleven, dus zo lang duurt het niet of we zien de oude Thor terug. Voor het zover is, krijgen we echter wel een blik op zijn motivatie om te doen wat hij doet. Ruwe bolster, klein hartje.. en een laag opper-macho er over, dus dit melig gedoe kon niet blijven duren. Terug naar de oude Thor en die hebben we wel graag.

De tekeningen zijn zachter in het eerste deel van dit boek, maar issue 12 is duidelijk afwijkend. Harder in tekening en in kleur, en vermits we gewoon zijn aan de andere stijl is dit toch wel even aanpassen. Geef mij toch maar stijl 1, die ligt me meer, maar zulke switches zijn eerder gewoon in de VS dus rollen we er maar mee verder.

In het kort: mooi afgerond