Aaaah vakantie. Hebt U ook al plannen gemaakt? Met het vliegtuig naar een all in hotel en de belevenissen delen via sociale media? Of een zogezegd avontuurlijke reis waarover U op recepties kan vertellen aan anderen, die net als U dat Incapad hebben genomen en hetzelfde uitzicht vanop hetzelfde terras bewonderden?

De familie Faldérault pakt het anders aan. Ze gaan op zwier in hun R4, net zoals in [url=http://www.stripinfo.be/reeks/strip/273732_Mooie_zomers_1_Zuidwaarts]deel 1[/url].

Zidrou en Lafebre gaan evenwel een stap verder, alsook een stap terug voor dit deel 2.

[img]https://branchesculture.files.wordpress.com/2016/06/les-beaux-etes-tome-2-la-calanque-zidrou-lafebre-planche-8.jpg[/img]

We keren immers 4 jaar terug in de tijd, waarmee we uitkomen in de meest tot de verbeelding sprekende zomer van de 20ste eeuw. 1969 was het jaar van Woodstock, Neil Armstrong en Eddy Merckx.

Deze grote gebeurtenissen gaan niet onopgemerkt voorbij: een hippielifter, heel wat minder zen dan hij denkt en hoopt, wordt meegenomen, in de auto beleven we de aankomst van de tour mee en de kinderen worden uit de slaapzak gehaald om de eerste maanwandeling te kunnen zien op tv.

Maar de auteurs gaan nog "a giant leap" verder. In dit album gebeurt immers nauwelijks iets. Pierre en Mado zijn nog een harmonieus stel, de kinderen doen geen abnormale dingen. En toch zit je op geen enkel ogenblik met de vraag: "Wanneer gebeurt er nu eens iets?"

Dit album is de perfecte weergave van hoe een perfecte vakantie moet zijn. Traag, genietend, niets moet en alles kan. Je wil zo mee.

Een ode aan een manier van vakantie nemen die helaas voor velen onbekend is.