Als je bent zoals ik, dan heb je geen idee wie Federico García Lorca is. Hij was een Spaanse progressieve dichter en toneelschrijver en werd tijdens de Spaanse Burgeroorlog vermoord door de nationalistische aanhangers van Franco. Hij staat bekend als één van de belangrijkste dichters van de 20ste eeuw en toch kende ik hem niet. Van zijn werken zijn er een paar die zijn blijven nazinderen en Canciones (liederen) is er zo één. Het is een ode aan Andalusië en wordt daar nog steeds voorgelezen.

Tak is de uitdaging aangegaan om een twintigtal van deze gedichten te bewerken tot een meesterlijk geheel tussen woord en beeld. Geen vaste bladindeling, de éne keer kaders, dan weer een langzaam verloop naar de witte pagina er achter of wel eens kaders om ze dan subtiel te doorbreken, alles kan en wordt zo uitgekozen om te passen bij het verhaal (ik mag niet tekst zeggen, want sommige pagina's hebben geen tekst en dat voor een gedicht.. een veel betekende stilte kan veel vormen aannemen).

Echter wat wel consequent is, is het kleurgebruik. Het zijn allemaal natuurlijke kleuren, aardse kleuren of de kleuren dat je kan zien als de maan schijnt, maar in ieder geval natuurlijk voorkomend en hier perfect harmonieus toegepast. Het ademt dan ook platteland uit. Je voelt ook wel, vind ik, dat Tak inspiratie gevonden heeft bij één van de vrienden van Lorca, met name Dali. Alhoewel de tekeningen natuurlijk aanvoelen zie je al snel een aantal fantastische elementen, maar de gedichten vragen daar ook om.

Ik ga niet beweren dat ik na de eerste lezing al alles doorgrond heb. Neen, dit is een bundel gedichten en een reeks tekeningen die ik een aantal keer ga moeten ervaren om volledig te begrijpen wat er staat. Maar gelet op de kwaliteit en gelaagdheid in tekst en tekening is dat hoegenaamd geen zware opdracht. Ik kijk er naar uit om dit nog een paar keer ter hand te nemen.

In het kort: harmonieus en boeiend geheel