In de gloriedagen ging Aria door het leven als een reeks met een meer dan behoorlijk verhaal, een sexy getekende heldin die van wanten weet en de nodige andere elementen om heel wat lezers te bekoren. Het eerste album is bijna 30 jaar oud, dus lezers van het eerste uur zullen niet verwonderd zijn dat er heel wat veranderd is...

Eerst en vooral het verhaal: dat is - op z'n zachtst gezegd - dunnetjes. Héél dunnetjes. Aria die door middel van een amulet haar eigen verleden herbeleeft en er zelfs kan in ingrijpen? Een beetje vergezocht, maar goed, dat hebben we nog gezien en is daarom niet steeds negatief. Bij het lezen van dit album kon ik echter zo goed als geen positieve zaken ontdekken. De ontknoping is uiteindelijk ook heel voorspelbaar en daarbovenop nog eens zodanig bij het haar gegrepen dat je dit album gewoon niet met een goed gevoel opzij kan leggen.

Ook de tekeningen vallen tegen. Mijn grootste vraag: waar is de charmante, sexy maar toch krijgshaftig aandoende heldin van vroeger? Geen beetje geloofwaardigheid blijft over. De blonde stoot van vroeger ziet eruit als een onervaren en troosteloze tiener. Bovenal het gezicht en de gelaatsuitdrukkingen stoorden me.

Besluit: “Aria 33 – Ontsnapt aan de herinnering” was zowat op alle fronten een ontgoocheling. Hoog tijd om de stekker uit het concept te trekken óf om een heel nieuwe koers te gaan varen.