De ogen in de muur

Een atelier bij de zee, een man en een vrouw, een schilder met zijn model. Een dialoog over kunst en leven. Over haar jonge leeftijd, over de buitenwijk waar zij vandaan komt en die ze definitief achter zich heeft gelaten. Over zijn maturiteit. En de schilder stelt zich vragen: hoe kun je het leven op doek zetten als je de realiteit alleen in weerspiegelingen kunt vangen? De man bekijkt zijn model, zijn minnares ... Hoe ze leeft en beweegt. Nu en dan heeft hij 'bij momenten heel even het gevoel dat hij dichter bij een van de antwoorden komt'. (bron: Stripweb)

" Est-ce qu'il cherche vraiment quelque chose ? Il me gomme, il gomme petit à petit la réalité pour coller ma gueule sur son tableau.
Moi, je ne veux pas être un tableau. Je veux devenir moi.
- Tu as les yeux d'un fou. Le visage d'un fou.
- Tu peux enlever ta chemise ? " (bron: Stripweb)