De kinderen

Een stad wordt omgeven door heuvels van waaruit oorlogsgedonder weerklinkt. In een atelier van het hulpproject Savinn' leren kinderen manden te maken, min of meer met plezier. Mongol doet erg zijn best. Hij wil zich laten opmerken bij Anika. Maar hij legt het niet goed aan boord en Anika heeft meer belangstelling voor Angel, die de knappe Zweedse weet te ontroeren. Angel zegt dat hij hoofdpijn heeft en hij vertelt haar over de dood van zijn ouders. De ouders van Mongol zijn niet dood... Of misschien toch... Eigenlijk weet hij het niet meer. Maar hij heeft wel hoofdpijn. Alleen, hij kan er niet over praten en dat is zijn probleem. Hij kan slechts converseren met dieren. Vooral dan met vlieg. Niet dat hij de taal van de dieren spreekt, zoals Anika en haar kleine Afrikaanse echtgenoot denken. Hij verzint gewoon liever zelf de antwoorden op de vragen die hij stelt. (bron: Stripweb)

Après Déogratinas, et d'une certaine manière dans son sillage, Jean-Philippe Stassen poursuit sa réflexion, et titille la nôtre, sur le monde tel qu'il va. A sa façon, plus légère ici, donnant à la fiction les habits déchirés de la réalité, sensible aux âmes perdues peut-être, à coup sûr attentionné aux êtres que les préjugés des autres avilissent. (bron: Stripweb)