Een deken van sneeuw
(Een deken van sneeuw)
Recensie
Een dikke klepper van zo maar even 582 pagina's die op geen enkel moment verveeld. Het feit dat de tekeningen zwart wit zijn doet hier niets aan af.
Het verhaal van de tekenaar/scenarist zijn jonge jaren tot zijn adolescentie. Het verhaal van zijn eerste grote liefde. Het Geloof dat hij beleeft, de relatie met zijn ouders, de relatie met het gezin van Raina en het uiteindelijke afscheid.
Van elke persoon in het verhaal krijg je een duidelijk beeld. Echt voorgesteld worden ze niet, maar naarmate het verhaal vordert krijgt elk personage zijn etiket opgekleefd.
De vader, katholiek en streng, de moeder, evenzo katholiek maar veel menselijker, de broer, waar hij een blijvend schuldgevoel aan heeft overgehouden omdat hij te kort schoot in zijn bescherming ten opzichte van hem(zie p. 291, de Scène met de kinderoppas), ....
Het gezin van Raina, dat net in een crisis zit met de vader die overkomt als een goedzak, hopend op een goede afloop wat het gezin betreft. De moeder die zich sterk probeert te houden, ook al zit ze in een zware depressie en gebruikt ze medicatie. De zus die de ruzies thuis ontvlucht is door in een huwelijk te treden met een macho wijsneus. En dan Ben en Laura, de twee aangenomen mentaal gehandicapte kinderen die Graig elk op hun manier verwelkomen. Laura aanziet hem als een nieuw speelkameraadje, Ben als een indringer tussen hem en Raina.
Je start met het lezen van deze strip en na 20 pagina's wil je nog maaréén ding: doorlezen tot ie uit is. Het verhaal is zo vlot en meeslepend geschreven, zo herkenbaar. Ieder van ons heeft zich wel door gelijkaardige situaties geworsteld. De flash-backs versterken het geheel alleen maar en verduidelijken soms de reacties van Craig. (de scène met het op elkaar urineren is hilarisch)
Het is een verhaal met een lach en een traan, gevoelig, romantisch en dit alles op een simpele manier naar de lezer gebracht. Her en daar wat levenswijsheid maar nooit geforceerd.
De tekeningen dan. Bewondering om de prestatie. 600 pagina's tekenen in deze toch wel duidelijk stijl: chapeau.
Gelukkig is alles in het Zw:W gehouden. Kleur zou het verhaal alleen maar belemmeren (net als bij de Chninkel ;-))
Het werken in vakjes is hier vaak doorbroeken wat het verhaal en de tekenstijl zeker ten goede is gekomen (Zie maar p. 125-129 of p. 145-148 of 433-437. Allemaal mooie voorbeelden)
Het verhaal van de tekenaar/scenarist zijn jonge jaren tot zijn adolescentie. Het verhaal van zijn eerste grote liefde. Het Geloof dat hij beleeft, de relatie met zijn ouders, de relatie met het gezin van Raina en het uiteindelijke afscheid.
Van elke persoon in het verhaal krijg je een duidelijk beeld. Echt voorgesteld worden ze niet, maar naarmate het verhaal vordert krijgt elk personage zijn etiket opgekleefd.
De vader, katholiek en streng, de moeder, evenzo katholiek maar veel menselijker, de broer, waar hij een blijvend schuldgevoel aan heeft overgehouden omdat hij te kort schoot in zijn bescherming ten opzichte van hem(zie p. 291, de Scène met de kinderoppas), ....
Het gezin van Raina, dat net in een crisis zit met de vader die overkomt als een goedzak, hopend op een goede afloop wat het gezin betreft. De moeder die zich sterk probeert te houden, ook al zit ze in een zware depressie en gebruikt ze medicatie. De zus die de ruzies thuis ontvlucht is door in een huwelijk te treden met een macho wijsneus. En dan Ben en Laura, de twee aangenomen mentaal gehandicapte kinderen die Graig elk op hun manier verwelkomen. Laura aanziet hem als een nieuw speelkameraadje, Ben als een indringer tussen hem en Raina.
Je start met het lezen van deze strip en na 20 pagina's wil je nog maaréén ding: doorlezen tot ie uit is. Het verhaal is zo vlot en meeslepend geschreven, zo herkenbaar. Ieder van ons heeft zich wel door gelijkaardige situaties geworsteld. De flash-backs versterken het geheel alleen maar en verduidelijken soms de reacties van Craig. (de scène met het op elkaar urineren is hilarisch)
Het is een verhaal met een lach en een traan, gevoelig, romantisch en dit alles op een simpele manier naar de lezer gebracht. Her en daar wat levenswijsheid maar nooit geforceerd.
De tekeningen dan. Bewondering om de prestatie. 600 pagina's tekenen in deze toch wel duidelijk stijl: chapeau.
Gelukkig is alles in het Zw:W gehouden. Kleur zou het verhaal alleen maar belemmeren (net als bij de Chninkel ;-))
Het werken in vakjes is hier vaak doorbroeken wat het verhaal en de tekenstijl zeker ten goede is gekomen (Zie maar p. 125-129 of p. 145-148 of 433-437. Allemaal mooie voorbeelden)
Reacties
10/08/2006
Je maakt me nieuwsgierig en dat is het leuke van recensies. Als dit album nog te krijgen is, zal ik het spoedig aanschaffen en lezen uiteraard. In het laatste geval hoor je nog van me.
10/08/2006
Het album is bij mijn weten nog vlot te krijgen. Het grote aantal pagina's heeft wel tot gevolg dat het €30 kost, maar ik denk dat die prijs geheel gerechtvaardigd is!
11/08/2006
En zijn geld meer dan waard. Ik had deze strip geleend in de Bib, maar ben zeker van plan om die aan te schaffen.
13/09/2006
Geachte heer Fluiten,
of mag ik gewoon Fluitje zeggen?
Ik heb het album inmiddels aangeschaft en gelezen. Je hebt volkomen gelijk, het is een geweldige strip. Blijf voor mij een vraagje? Je hebt het over katholieke ouders, maar volgens mij zijn ze christelijk. Er is ook nergens sprake van priesters, maar wel van predikanten.
Ik zal er binnenkort wat tekst aan wijden en dan wil ik het vergelijken met Persepolis.
met de meeste hoogachting
of mag ik gewoon Fluitje zeggen?
Ik heb het album inmiddels aangeschaft en gelezen. Je hebt volkomen gelijk, het is een geweldige strip. Blijf voor mij een vraagje? Je hebt het over katholieke ouders, maar volgens mij zijn ze christelijk. Er is ook nergens sprake van priesters, maar wel van predikanten.
Ik zal er binnenkort wat tekst aan wijden en dan wil ik het vergelijken met Persepolis.
met de meeste hoogachting
14/09/2006
Beste Heer Bekker,
Of mag ik Hans zeggen? :P
Het verschil tussen Katholiek en Christelijk is mij nooit echt duidelijk geweest. De twee woorden worden meestal door elkaar gebruikt om hetzelfde te zeggen. Is er echt een onderscheid, dan zou ik het zeer waarderen mocht u me dat eens haarfijn uitleggen. Men is nooit te oud om te leren, integendeel.
Met de meeste hoogachting
Fluitje (of toch liever Ivan, dan ;))
Of mag ik Hans zeggen? :P
Het verschil tussen Katholiek en Christelijk is mij nooit echt duidelijk geweest. De twee woorden worden meestal door elkaar gebruikt om hetzelfde te zeggen. Is er echt een onderscheid, dan zou ik het zeer waarderen mocht u me dat eens haarfijn uitleggen. Men is nooit te oud om te leren, integendeel.
Met de meeste hoogachting
Fluitje (of toch liever Ivan, dan ;))
14/09/2006
Beste Ivan,
Eigenlijk is het ook niet duidelijk te maken, want hier (zoals vaker) onttrekt het taalgebruik zich aan de logica.
Katholieken, othodoxen, protestanten enz. zijn uiteraard allemaal christenen. Evenwel wordt binnen het gebied waar Nederlands of Vlaams of een variant daarvan wordt gesproken, iemand christelijk genoemd als hij/zij van protestantse huize komt. Protestanten keerden terug tot de basis, dus tot Christus. De kerk heette tot op dat moment algemeen of katholiek en omdat de protestanten (zij die protest aantekenden) daar niet bij wilden horen, noemden zij zich al snel christelijk om het onderscheid duidelijk te maken. De term protestant is nooit zo populair geworden, men noemde zich luthers, calvinistisch, gereformeerd, dopers of wat dan ook, maar om het geheel aan te geven sprak men meestal van christelijk. Omdat de orthodoxe kerken hier geen rol speelden, was er ook geen probleem voor het onderscheid.
Omdat de geschiedenis in België toch wat anders is gelopen dan in Nederland, speelt het verschil bij jullie waarschijnlijk een minder grote rol.
Als je hier iemand poepchristelijk noemt dan is hij/zij niet katholiek, maar wel kleinzielig en fundamentalistisch. Een katholiek is 'van 't houtje', omdat er thuis een kruisbeeld hangt.
Gelukkig is Nederland aardig ontzuild, al is er wel een grote zuil geimporteerd.
Als dit verschil in idioom jou niets zegt (en daar is een boel voor te zeggen), dan kun je in zijn algemeenheid wel van christelijk spreken, maar niet van katholiek. Anders gezegd, christelijk is inclusief katholiek, maar omgekeerd niet.
tot je dienst
Eigenlijk is het ook niet duidelijk te maken, want hier (zoals vaker) onttrekt het taalgebruik zich aan de logica.
Katholieken, othodoxen, protestanten enz. zijn uiteraard allemaal christenen. Evenwel wordt binnen het gebied waar Nederlands of Vlaams of een variant daarvan wordt gesproken, iemand christelijk genoemd als hij/zij van protestantse huize komt. Protestanten keerden terug tot de basis, dus tot Christus. De kerk heette tot op dat moment algemeen of katholiek en omdat de protestanten (zij die protest aantekenden) daar niet bij wilden horen, noemden zij zich al snel christelijk om het onderscheid duidelijk te maken. De term protestant is nooit zo populair geworden, men noemde zich luthers, calvinistisch, gereformeerd, dopers of wat dan ook, maar om het geheel aan te geven sprak men meestal van christelijk. Omdat de orthodoxe kerken hier geen rol speelden, was er ook geen probleem voor het onderscheid.
Omdat de geschiedenis in België toch wat anders is gelopen dan in Nederland, speelt het verschil bij jullie waarschijnlijk een minder grote rol.
Als je hier iemand poepchristelijk noemt dan is hij/zij niet katholiek, maar wel kleinzielig en fundamentalistisch. Een katholiek is 'van 't houtje', omdat er thuis een kruisbeeld hangt.
Gelukkig is Nederland aardig ontzuild, al is er wel een grote zuil geimporteerd.
Als dit verschil in idioom jou niets zegt (en daar is een boel voor te zeggen), dan kun je in zijn algemeenheid wel van christelijk spreken, maar niet van katholiek. Anders gezegd, christelijk is inclusief katholiek, maar omgekeerd niet.
tot je dienst
14/09/2006
Wauw, bedankt, nu snap ik waar je probleem lag tussen katholiek en christelijk. Al is "je probleem" natuurlijk een beetje zwaar uitgedrukt. ;)
Dit was zeer duidelijk en heeft me dus ook een goed inzicht gegeven in de verschillen tussen ons en onze allerliefste noorderburen.
Dit was zeer duidelijk en heeft me dus ook een goed inzicht gegeven in de verschillen tussen ons en onze allerliefste noorderburen.
15/09/2006
Is het niet makkelijker te zeggen? Katholieken hangen de leer van de Roomse kerk aan, en volgen dus de paus. Christenen zijn mensen die de bijbel volgen, niet noodzakelijk op de manier van de paus...
15/09/2006
Had ik eindelijk een beetje het vershil door, kom jij weer roet in het eten gooien. ;)
06/09/2011
Heb eindelijk dit boek gelezen.
Wat ik mankeer in jullie recensie (Die van Fluiten en Hans) is de manier waarop hij je meeneemt en zijn eerste liefde beleeft. Het doet je warempel zelf terug denken aan die periode van je eerste onzekerheid, het goede gevoel van bij die persoon te zijn, die eerste aanraking, die eerste kus, dat zaligmakend gevoel van de andere dicht bij jou te hebben, dat onzekere gevoel van niet bij haar/hem te zijn. En dat daar natuurlijk de families bij horen daar kan je als jonge knaap zowiezo niet van tussen. Blijkt dat het dan ook allemaal mensen zijn die een speciale indruk bij je laten!
Ooooh wat is dit knap gebracht.
En wat betreft de christelijke insteek OK die is er maar voor mij meer ondergeschikt door de achtergrond van de ouders, die ook verdwijnt wanneer hij weg is van huis, zeker als je in rekening neemt dat het hier om Amerikaanse christenen gaat en de auteur er ook niet op ingang van welke stroming ze zijn.
Excellent verhaal!
Wat ik mankeer in jullie recensie (Die van Fluiten en Hans) is de manier waarop hij je meeneemt en zijn eerste liefde beleeft. Het doet je warempel zelf terug denken aan die periode van je eerste onzekerheid, het goede gevoel van bij die persoon te zijn, die eerste aanraking, die eerste kus, dat zaligmakend gevoel van de andere dicht bij jou te hebben, dat onzekere gevoel van niet bij haar/hem te zijn. En dat daar natuurlijk de families bij horen daar kan je als jonge knaap zowiezo niet van tussen. Blijkt dat het dan ook allemaal mensen zijn die een speciale indruk bij je laten!
Ooooh wat is dit knap gebracht.
En wat betreft de christelijke insteek OK die is er maar voor mij meer ondergeschikt door de achtergrond van de ouders, die ook verdwijnt wanneer hij weg is van huis, zeker als je in rekening neemt dat het hier om Amerikaanse christenen gaat en de auteur er ook niet op ingang van welke stroming ze zijn.
Excellent verhaal!
06/09/2011
Nog iemand die hier terecht heeft van genoten zie :)
03/06/2015
Aan meneer Fluiten, ik vind dat u een zeer mooie samenvatting geeft van het boek. Wat u vertelt over de tekeningen, de vakjes en de flash-backs, dat is een prachtige beschrijving. Jammer genoeg, vind ik wel dat u iets te veel aandacht legt op het geloof en te weinig op de andere thema's van het verhaal. Zoals Royale de luxe al had gezegd, de liefde tussen Raina en Craig is misschien wel een belangrijker thema.
We mogen de andere relaties in het verhaal ook niet vergeten. De relatie tussen Craig en zijn broer is me het meest bijgebleven. Ze waren als kinderen elkaar beste maatjes maar soms ook elkaars grootste vijand. Craig voelt zich zeer verantwoordelijk voor zijn broertje en loopt nog altijd met het schuldgevoel rond dat hij hem niet kon beschermen tegen de oppas. Wanneer ze ouder werden, verdwijnt hun contact en hun vriendschap.
Het kan zijn dat ik de enige ben die het opmerkt maar ik mis nog te veel gevoelens van Craig. Hij leek me niet zo van slag nadat zijn relatie met Raina gedaan was. Op dat moment gaan er zo veel gevoelens door een mens zijn lichaam maar Craig blijft daar precies heel kalm bij. Een woede uitbarsting, jaloezie, verdriet, enzovoort. Ik heb nergens in het bijna 600 pagina's lange verhaal één van deze gevoelens gemerkt.
Ik blijf erbij dat het een zeer goed boek is met vooral zeer opvallende tekeningen, alleen ben ik een beetje teleurgesteld over de geloofwaardigheid van zijn gevoelens.
We mogen de andere relaties in het verhaal ook niet vergeten. De relatie tussen Craig en zijn broer is me het meest bijgebleven. Ze waren als kinderen elkaar beste maatjes maar soms ook elkaars grootste vijand. Craig voelt zich zeer verantwoordelijk voor zijn broertje en loopt nog altijd met het schuldgevoel rond dat hij hem niet kon beschermen tegen de oppas. Wanneer ze ouder werden, verdwijnt hun contact en hun vriendschap.
Het kan zijn dat ik de enige ben die het opmerkt maar ik mis nog te veel gevoelens van Craig. Hij leek me niet zo van slag nadat zijn relatie met Raina gedaan was. Op dat moment gaan er zo veel gevoelens door een mens zijn lichaam maar Craig blijft daar precies heel kalm bij. Een woede uitbarsting, jaloezie, verdriet, enzovoort. Ik heb nergens in het bijna 600 pagina's lange verhaal één van deze gevoelens gemerkt.
Ik blijf erbij dat het een zeer goed boek is met vooral zeer opvallende tekeningen, alleen ben ik een beetje teleurgesteld over de geloofwaardigheid van zijn gevoelens.
03/06/2015
Mij leek Craig niet het type om zijn emoties in grootse woorden en daden te uiten. Hij besefte dat hij moest "breken" met die allesoverheersende liefde om verder te kunnen, maar dat hij ervan helemaal stuk is en steun moet zoeken bij de muur om naar zijn kamer te strompelen is toch wel duidelijk.
En helemaal geraak je er nooit van af hé (zelfs niet na Een nacht in Rome...)
En helemaal geraak je er nooit van af hé (zelfs niet na Een nacht in Rome...)