Fernandez Britten is privédetective. Hij was gespecialiseerd in ontrouw. Wás, want daar is hij mee gekapt. Het enige wat hij eraan overgehouden heeft, is een depressie en de bijnaam Hartenbreker. Nu behandelt hij alleen nog moordzaken. Veel klanten heeft hij niet meer...
Gelukkig heeft hij nog zijn partner, Brülightly. Al is die wel ietwat seksueel gefrustreerd. Oh ja, Brülightly is ook een theezakje.

Op een dag vraagt Charlotte Maughton hem de verdachte zelfmoord van haar man te onderzoeken. Haar man werkte bij haar vader, die een uitgeverij leidt. Haar man gedroeg zich kort voor zijn dood verdacht en ze vermoedt dat er chantage in het spel was. Aan Britten en zijn 'partner' om het zaakje uit te klaren. Uiteraard raakt hij verstrikt in een web van intriges.

Deze 'strip noir' is het debuut van Hannah Berry, een vijfentwintigjarige Britse illustratrice. Haar graphic novel werd meteen opgepikt door een van de grootste Britse uitgeverijen. Het is dan ook een erg geslaagd debuut.

Haar hoofdpersonage komt heel écht over. De ene keer is Britten een held en onversaagd, de andere keer laat hij liever over zich heen lopen omdat hij "geen gedoe wilt". Waarbij Brülightly het niet kan nalaten hem na te trappen. Wie of wat Brülightly moet voorstellen, wordt aan de verbeelding van de lezer overgelaten. Is het een afspiegeling van zijn psyche, waarin hij zijn zelfhaat kwijt kan? Is het een reïncarnatie van een vroegere, dode partner? Op die vraag biedt Hannah Berry geen antwoord. Voor sommigen kan dat wel storend overkomen. Gelukkig wordt de gimmick nergens écht opdringerig.

Ook haar scenario is een schot in de roos. Het is een uitstekende cocktail van alle elementen van een goeie noir-thriller: een P.I. met een hoek af, een damsel in distress, een verdacht overlijden, een mysterieuze tegenstander,... Ook de obligate onverwachte plotwending op het einde is zeer geslaagd. Je merkt dat ze haar klassiekers kent!

Maar wat deze thriller nog het meest van al doet smaken, zijn haar tekeningen. Deze zijn rechtstreeks ingekleurd met waterverf. Daarbij gebruikt ze veel aardtinten. Dankzij deze zachte kleuren komt de noir-sfeer nog meer naar boven. Ook de setting draagt daar toe bij: een niet nader te noemen Brits stadje waar het altijd regent, in de late jaren dertig, begin jaren veertig. Ik heb nog nooit zoveel regen gezien in een strip... Je zou voor minder depressief worden.
Tegelijk brengt ze het verhaal heel filmisch in beeld. Bekijk maar eens goed de dialoog in een restaurant op plaat 11. Echt knap.

Het enige minpuntje voor mij, was de openingszin: "Zoals elke ochtend, met rancuneuze onvermijdelijkheid, kwam de zon op". Die komt wat bombastisch over. Gelukkig is daar in de rest van de comic niets meer van te merken.

Kortom: Britten en Brülightly is een opmerkelijk debuut, dat niet misstaat naast de werken van Raymond Chandler of andere noir-meesters.