Baltus verliest zijn geliefde en na haar begrafenis blijkt het leven moeilijk terug zomaar op te nemen. Na een tijdje besluit hij om haar moeder te bezoeken in de hoop afsluiting te krijgen of daar op zijn minst toch aan te beginnen, maar hij krijgt een visioen. Dat visioen zorgt er voor dat hij gaat lopen en zijn leven achterlaat... hij verhuist naar een eilandje waar hij zowat een kluizenaar wordt. Maar het leven laat niet los.

Vele jaren later komt er immers een vrouw langs die weet heeft van zijn visioenen en hoe die in het verleden al mensen geholpen hebben. Zij is verslaggeefster en wil hem interviewen, maar publiciteit is nu niet echt hetgeen waar Baltus op uit is. Bijgevolg verloopt het gesprek niet echt vlot, maar toch kan Baltus zichzelf niet forceren om een volledige breuk te bewerkstelligen tussen hem en Angie. Uiteindelijk verandert Baltus zeer bewust het huidige kalme verloop van zijn leven voor een nog onbekend avontuur.

Dit is een teder verhaal dat heel fragiel aanvoelt. Het gaat dan ook over de zielenroerselen van een man in rouw en het proces om dat een plaats te kunnen geven. Er zijn dan wel speciale voorspellende krachten in het spel, dat is vooralsnog niet meer dan de aanleiding om de draad van het leven weer op te pakken. De hoofdmoot van dit verhaal zijn gevoelens en ze worden heel mooi en treffend weergegeven. Dat kon wellicht op duizend manieren fout gaan, maar dat doet het niet: de rauwheid, de ontsnappingsdrang en de eerste stappen naar aanvaarding, ... het klopt als een bus.

De tekeningen zijn opvallend: verwacht geen realistische tekeningen. De cover zou je dat al moeten vertellen, maar binnenin wordt dit vanaf het begin zeer duidelijk gemaakt. De hoofden zijn groter dan dat verhoudingsgewijs zou mogen, maar dit geeft net meer ruimte aan de gevoelens. De gezichtsuitdrukkingen overheersen de tekeningen, maar stralen meestal ook wel kalmte uit. Dit laatste wordt ondersteund door de inkleuring die ver weg blijft van felle kleuren op de meeste plaatsen. Maar als het dan moet, dan zie je wel accenten in felle kleuren.. alles om de gevoelens beter uit te laten komen.

In het kort: absoluut geslaagd eerste deel. Laat dat tweede deel maar komen!