Furari gaat over een gepensioneerd inwoner van Edo (het oude Tokyo), die heeft als hobby het opmeten van de stad. Dit doet hij door tijdens zijn wandelingen zijn stappen te tellen. Hij heeft zichzelf aangeleerd een regelmatige stap afstand te hebben, zodat hij dit vrij nauwkeurig kan doen. Hij hoopt echter meer te doen met zijn stapkunsten.

Het is niet de eerste keer dat Taniguchi een verhaal vertelt over iemand die wandelt. We kregen ook al De wandelaar en De wandelende man, maar ook in Herinneringen komen grote stukken voor waar het personage gevolgd wordt op zijn wandeltochten. Het is blijkbaar een geliefde manier van Taniguchi om zowel de omgeving als de protagonist in detail aan bod te laten komen, en dit alles aan zijn welgekende gezapige tempo.

Dit keer betreft het een setting die niet is gesitueerd in het heden of het recente verleden, zoals de meeste van zijn albums, maar het speelt zich ongeveer 200 jaar in het verleden af.

Met veel oog voor detail en de kleine dingen in het leven, vertelt Taniguchi nogmaals een verhaal waarin weinig voorvalt maar toch geen seconde verveelt. Al gebeurt er ditmaal presies nog minder dan anders. Vele hoofdstukken zijn eerder anektodisch en dragen weinig bij aan het onderliggende verhaal. Dat stoort niet echt maar is toch enigszins jammer.
Alhoewel het hoofdpersonage er ditmaal fysiek wat anders uit ziet, is dit album toch alweer gebracht in zijn o zo gekende stijl, al worden we in de scene met de vlieg verrast met een goede brok visueel geweld waarvan we wel weten dat Taniguchi het kan, maar meestal niet te zien krijgen. Knap!

Op zich brengt dit album niet veel nieuws in het oevre van deze begenadigd auteur, maar het is een mooie aanvulling dat de fans meer geeft van wat ze zo graag hebben. Een aanrader voor de liefhebbers. Voor mensen die Taniguchi nog moeten ontdekken - zeker doen! - zou ik eerder Herinneringen of Een dierentuin in de winter aanraden.